رشد و یادگیری حرکتی ورزشی

چکیده مقدمه: مداخله عقلانی-هیجانی-رفتاری (REBT) بر اصلاح باورهای غیرمنطقی و تحریک الکتریکی مستقیم فراجمجمه‌ای (tDCS) بر تعدیل فعالیت قشر پیش‌پیشانی متمرکزند. مطالعه حاضر تأثیر انفرادی - ترکیبی REBT و tDCS بر کمال‌گرایی و تحلیل‌رفتگی نوجوانان برای ارتقاء بهزیستی روان‌شناختی آن‌ها را بررسی کرده است.
روش‌ پژوهش: نیمه‌تجربی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون و پیگیری 3 ماهه با گروه کنترل بود. 60 فوتبالیست پسر نیمه‌ماهر (16–18 سال) از طریق نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و به‌صورت تصادفی به چهار گروه 15 نفره تقسیم شدند: مداخله‌ عقلانی-هیجانی- رفتاری ، تحریک الکتریکی مستقیم فراجمجمه‌ای ، ترکیبی و شم. ابزارها مقیاس کمال‌گرایی چندبعدی ورزشی (دان و همکاران، 2006)، فهرست چندبعدی کمال‌گرایی در ورزش (استوبر و همکاران، 2007) و پرسشنامه تحلیل‌رفتگی ورزشکار (رادک و اسمیت، 2001) بودند. گروه‌های REBT و ترکیبی هشت جلسه مداخله 45 دقیقه‌ای، گروه tDCS تحریک 15 دقیقه‌ای ( 2 میلی‌آمپر) و گروه شم تحریک 2 دقیقه‌ای به فاصله هر پنج روز دریافت کردند. داده‌ها با تحلیل واریانس آمیخته بین - درون آزمودنی‌ها و آزمون‌های بونفرونی تحلیل شدند.
یافته‌ها: REBT (به تنهایی و با ترکیب tDCS) به طور معنادار کمال‌گرایی مثبت را افزایش (p < 0.01) و کمال‌گرایی منفی را با حفظ اثرات پی‌گیری 3 ماهه کاهش داد(p < 0.01) ). اما هیچ تأثیری بر تحلیل‌رفتگی نداشتند. tDCS در هیچ یک از این متغیرها تغییر معناداری ایجاد نکرد (p>0.05).
نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان داد REBT برای مدیریت ابعاد کمال‌گرایی نوجوانان کارآمد است. پیشنهاد می‌شود جهت تعدیل فشار روان‌شناختی نوجوانان، بر اصلاح باورهای زیربنایی (REBT) تمرکز شود. برای اثربخشی tDCS، تغییر پارامترهای تحریک؛ افزایش تعداد جلسات توصیه می‌گردد.

چکیده  
مداخلات ذهن­آگاهی در سال­های اخیر اثرهای معناداری را بر عملکرد ورزشکاران نشان داده است، با این ‌حال در مورد اثرگذاری این مداخلات بر ویژگی­های روان‌شناختی مهمی چون انگیزه و تحلیل‌رفتگی ورزشکاران تحقیقات محدود است. هدف تحقیق حاضر، بررسی تأثیر مداخلۀ ذهن­آگاهی ورزشی (MPSE) بر انگیزه و تحلیل‌رفتگی ورزشکاران است. بدین منظور 40 دانشجوی ورزشکار دانشگاه چابهار به‌صورت در دسترس به‌عنوان نمونۀ تحقیق حاضر در دو گروه مداخله و کنترل تقسیم شدند. ابزار تحقیق شامل پرسشنامۀ انگیزۀ ورزشی (SMS-6) و تحلیل‌رفتگی ورزشی (ABQ) بود. ورزشکاران شش هفته تحت مداخلۀ ذهن­آگاهی ورزشی قرار گرفتند. پرسشنامه‌ها پیش و پس از مداخله بین ورزشکاران توزیع شد و داده‌های حاصل از پرسشنامه توسط نرم‌افزار spss نسخۀ 20 و در قالب آمار توصیفی و آمار استنباطی (تحلیل کوواریانس) تجزیه‌و‌تحلیل شدند. نتایج نشان داد که مداخلۀ ذهن­آگاهی ورزشی موجب کاهش معنادار تحلیل‌رفتگی شد (05/0> P). همچنین این مداخلات موجب افزایش معنادار انگیزۀ درونی و کاهش معنادار بی‌انگیزگی و انگیزۀ بیرونی ورزشکاران شد (05/0> P). براساس نتایج تحقیق حاضر، مداخلات ذهن­آگاهی ورزشی ابزاری مناسب برای افزایش خودمختاری در انگیزۀ ورزشی و کاهش تأثیرات زیانبار تحلیل‌رفتگی ورزشی است.

چکیده هدف از تحقیق حاضر، بررسی رابطة بین ادراک جو انگیزشی هم تیمی ها، استرس و میزان تمرین هفتگی با تحلیل رفتگی
ورزشکاران جوان نخبة استان کرمان بود. جامعة آماری تحقیق شامل ورزشکاران مرد نخبة استان کرمان از رشته های تیمی و
انفرادی (تنیس روی میز، کاراته، تکواندو، بدمینتون، دوچرخه سواری، هندبال، والیبال، بسکتبال و فوتبال) با دامنة سنی 15 تا 19
که به صورت مداوم در پایگاه قهرمانی این استان در سال 1391 تمرین میکردند. حداقل چهار سال سابقه (n = سال بود ( 120
فعالیت در رشته ورزشی و کسب مقام در سطح کشوری را دارا بوده اند. نمونة تحقیق باتوجه به فرمول کوکران، 92 نفر است که
،( بهصورت تصادفی انتخاب شدند. برای جمعآوری دادهها از پرسشنامة ادراک جو انگیزشی همتیمیها (نوتامانیس و وازو، 2005
پرسشنامة تحلیل رفتگی ورزشکاران (ریداک و اسمیت، 2001 )، و پرسشنامة ادراک استرس (کوهن و همکاران، 1983 ) استفاده
شد. در نهایت از فرم ویژگیهای فردی برای مشخص کردن میزان ساعات تمرین هفتگی، مقامهای کسب شده، مدت فعالیت، سن و
رشتة ورزشی استفاده شد. برای تجزیه وتحلیل داده ها، از آزمون همبستگی پیرسون، رگرسیون چندمتغیره و نمودار پراکنش و
آزمون نمونه های مستقل استفاده شد. یافته ها نشان داد که بین تمامی اجزای ادراک جو انگیزشی هم تیمی ها (به غیر از نزاع درون-
بین خرده مقیاس نزاع درون تیمی .(P< 0/ تیمی) با تمامی اجزای تحلیل رفتگی ورزشکاران رابطة منفی و معناداری وجود دارد ( 05
بین ادراک استرس و تمامی اجزای تحلیل رفتگی .(P≥ 0/ و تحلیل رفتگی رابط ة مثبت مشاهده شد. این رابطه معنادار نبود ( 05
اما بین ساعات تمرین هفتگی با تحلیل رفتگی و خرده مقیاسهای آن، رابطة .(P <0/ رابطة مثبت و معناداری مشاهده شد ( 05
علاوه بر این بین تحلیل رفتگی، ادراک جو انگیزشی هم تیمی ها، استرس و ساعات تمرین .(P≥ 0/ معناداری نیز مشاهده نشد ( 05
در نهایت، نتایج آماری در زمینة پیشبینی .(P≥ 0/ هفتگی در ورزشکاران تیمی و انفرادی تفاوت معناداری وجود نداشت ( 05
47 درصد میزان تحلیلرفتگی باتوجه به ادراک جو انگیزشی همتیمیها، استرس و میزان تمرین / تحلیل رفتگی نشان داد که 7
هفتگی تبیین میشود. بهعلاوه، از بین این متغیرها، استرس مهمترین عامل پیشبینیکنندة تحلیلرفتگی ورزشکاران بود. نتایج
نشان داد که توجه به نقش هم تیمی ها و کنترل استرس ورزشکاران در فرایند تحلیل رفتگی میتواند تضمین کنندة کاهش این
پدیده در ورزشکاران نخبة جوان باشد و در نتیجه به بهبود عملکرد و پایداری آنان در عرصة ورزش منجر شود.

چکیده هدف از تحقیق، بررسی رابطة کمال گرایی، استرس و تحلیل رفتگی در بین مربیان شنای زن و مرد بود. به همین منظور 154 نفر (85 مربی مرد با میانگین سنی 26/5 ± 52/30 سال و سابقة مربیگری 96/4 ± 69/7 و 69 مربی زن با میانگین سنی 16/5 ± 82/28 سال و سابقة مربیگری 40/4 ± 46/6) انتخاب شدند. برای جمع آوری اطلاعات از چهار پرسشنامة مشخصات فردی، کمال گرایی هیل و دیگران (2004)، پرسشنامة استرس کودرون و پرسشنامة تحلیل رفتگی مسلش و جکسون (1996) استفاده شد. از آمار توصیفی برای رسم جداول و نمودارها و شاخص های پراکندگی مانند میانگین، میانه و نما، از آمار استنباطی و برای آزمودن فرضیه ها و از آزمون های تحلیل واریانس، همبستگی پیرسون و آزمون t در سطح معنی داری 05/0P< برای تجزیه و تحلیل داده ها استفاده شد. برای طبقه بندی، تجزیه و تحلیل اطلاعات از نرم افزار SPSS، EXCEL استفاده شد. نتایج نشان داد، بین کمال گرایی و استرس در مربیان زن و مرد ارتباط جهت داری وجود دارد (05/0P<). بین کمال گرایی و تحلیل رفتگی در میان مربیان زن و مرد ارتباط معنی داری وجود دارد (05/0P<). همچنین بین استرس و تحلیل رفتگی در میان مربیان زن و مرد ارتباط جهت داری مشاهده شد (05/0P<). اما در مورد فرضیة آخر بین کمال گرایی و تحلیل رفتگی در میان مربیان زن و مرد تفاوتی وجود نداشت، اما در استرس میان مربیان زن و مرد اختلاف معنی داری مشاهده شد.

چکیده در دهة اخیر بررسی ابعاد روان شناختی ورزشکاران آسیب دیده در دوران توانبخشی و بازگشت به رقابت، توحه محققان زیادی را به خود جلب کرده است. در این پژوهش میزان خرده مقیاس های انگیزشی و تحلیل رفتگی ورزشکاران زبدة هندبال قبل و بعد از آسیب دیدگی بررسی شده و با تکیه بر تئوری انگیزش خود – مختاری دسی و ریان به پیش بینی تحلیل رفتگی ورزشکاران پس از آسیب دیدگی پرداخته شده است. آزمودنی های مورد بررسی این تحقیق 28 هندبالیست آسیب دیدة فصل رقابتی 87-86 لیگ حرفه ای ایران بودند. برای جمع آوری اطلاعات از سه پرسشنامه شامل پرسشنامة مقیاس انگیزش ورزشی (SMS) پل لیتیر و همکاران (1995)، پرسشنامة تحلیل رفتگی ورزشی (ABQ) ریدیک و اسمیت (2001) و پرسشنامة مشخصات فردی (محقق ساخته) استفاده شد. در تجزیه و تحلیل داده های تحقیق از آزمون های t همبسته، ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندمتغیره استفاده شد. با توجه به تحلیل آماری در زمینة رابطة تحلیل رفتگی با خرده مقیاس های انگیزشی، نتایج نشان داد رابطة معنی دار و معکوسی بین تحلیل رفتگی با خرده مقیاس های انگیزش درونی (870/0 - =r؛ 000/0=P) و انگیزش بیرونی (706/0 - =r ؛ 000/0=P) و رابطة معنی دار و مستقیمی بین تحلیل رفتگی و بی انگیزشی آزمودنی ها (878/0=r ؛ 000/0=P) وجود دارد. همچنین نتایج آماری در زمینة پیش بینی تحلیل رفتگی نشان داد 6/81 درصد میزان تحلیل رفتگی با توجه به میزان انگیزش ورزشکاران تبیین می شود. به علاوه، خرده مقیاس های بی انگیزشی (771/= R2) و انگیزش درونی (757/0=R2) به ترتیب مهم ترین عوامل پیش بینی کنندة تحلیل رفتگی بودند، اما انگیزش بیرونی مبین پیش بینی کنندة قوی تحلیل رفتگی نیست (499/0= R2). نتایج نشان داد بین خرده مقیاس های انگیزشی و میزان تحلیل رفتگی ورزشکاران پس از آسیب دیدگی رابطة معنی داری وجود دارد و تحلیل رفتگی این ورزشکاران را می توان از روی خرده مقیاس های انگیزشی آنها برآورد کرد. بنابراین، توجه به کارکرد مهم خرده مقیاس های انگیزشی در دوران توانبخشی و بازگشت به ورزش پس از آسیب دیدگی حائز اهمیت است و توجه به رفتارها و نگرش های ورزشکاران راهنمای مناسبی برای کمک به بهبود و توانبخشی آنان خواهد بود.