رشد و یادگیری حرکتی
نجمه پرهیزمیمندی؛ سارا باقری؛ مریم تاجگردان؛ مهدی شهبازی
چکیده
مقدمه: پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر تغییرپذیری تمرین بر دقت شوت هندبال دانشآموزان دختر در شرایط فشار روانشناختی انجام گرفت.
روش پژوهش: بهمنظور تحقق این هدف، ۴۸ دانشآموز دختر (13-15 ساله)، در سه گروه تمرینی تصادفی، تصادفی افزایشی و قالبی بهصورت تصادفی انتسابی جایگزین شدند. تمام شرکتکنندهها در چهار مرحله: پیشآزمون، یادداری ...
بیشتر
مقدمه: پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر تغییرپذیری تمرین بر دقت شوت هندبال دانشآموزان دختر در شرایط فشار روانشناختی انجام گرفت.
روش پژوهش: بهمنظور تحقق این هدف، ۴۸ دانشآموز دختر (13-15 ساله)، در سه گروه تمرینی تصادفی، تصادفی افزایشی و قالبی بهصورت تصادفی انتسابی جایگزین شدند. تمام شرکتکنندهها در چهار مرحله: پیشآزمون، یادداری فوری، یادداری تأخیری و انتقال شرکتکردند و دقت شوت آنها ثبت شد. دادهها با استفاده از تحلیل واریانس آمیخته و تحلیل واریانس با اندازهگیریهای مکرر تجزیه و تحلیل شدند.
یافته ها: نتایج نشان داد هم اثر اصلی مرحله (53/0= η2p،001/0= P ،19/50= (43و3)F) و هم اثر اصلی نوع تمرین (34/0= η2p،001/0= P ،81/11= (45و2)F) معنیدار بودند و تعامل معنیدار مرحله × گروه (28/0= η2p،001/0= P ،89/8= (88و6)F) پردازش متفاوت الگوی عملکرد را بین گروهها نشان داد. در هر سه گروه، عملکرد پس از پیشآزمون بهطور معنیدار در مراحل یادداری فوری، تأخیری و انتقال بهبود یافت (05/0>P). گروههای تصادفی و تصادفی افزایشی نسبت به گروه قالبی عملکرد پایدارتری داشتند و افزایش تدریجی تغییرپذیری در گروه تصادفی افزایشی، ضمن کاهش بار شناختی اولیه، عملکردی مشابه تمرین تصادفی کامل ایجاد کرد.
نتیجه گیری: یافتهها با تئوری طرحواره اشمیت و فرضیه نقطه چالش همخوانی دارد؛ تمرین متغیر باعث ایجاد برنامههای حرکتی تعمیمیافته و پردازش شناختی عمیقتر میشود که انتقال مهارت را تقویت میکند. این نتایج پیامدهای مهمی برای مربیان و طراحان برنامههای آموزشی فراهم میآورد تا با استفاده از تمرینات دارای تغییرپذیری هدفمند، یادگیری حرکتی مؤثرتر و مقاومتر در برابر فشار روانی شکل دهند.
حمید صالحی؛ سمیه شاهدوستی؛ مهدی رافعی بروجنی؛ مریم نزاکت الحسینی
چکیده
برای ایجاد محیطهای یادگیری کارآمدتر، نقش یادگیرنده و تأثیر او بر فرایند یادگیری باید مدنظر قرار گیرد. هدف اصلی پژوهش حاضر تعیین نحوۀ اثرگذاری تمرین خودکنترل بر اجرا و یادگیری الگوهای حرکتی بود. درمجموع60 دانشجوی کارشناسی دختر (میانگین سن: 73/20 سال، انحراف استاندارد: 98/2) به روش تصادفی در چهار گروه با نظم تمرین خودکنترل یا سه گروه جفتشده ...
بیشتر
برای ایجاد محیطهای یادگیری کارآمدتر، نقش یادگیرنده و تأثیر او بر فرایند یادگیری باید مدنظر قرار گیرد. هدف اصلی پژوهش حاضر تعیین نحوۀ اثرگذاری تمرین خودکنترل بر اجرا و یادگیری الگوهای حرکتی بود. درمجموع60 دانشجوی کارشناسی دختر (میانگین سن: 73/20 سال، انحراف استاندارد: 98/2) به روش تصادفی در چهار گروه با نظم تمرین خودکنترل یا سه گروه جفتشده با گروه خودکنترل جایگزین شدند. در مرحلۀ اکتساب به گروه خودکنترل گفته شد پیش از تمرین هر کوشش میتوانند هر یک از سه الگوی حرکتی را که میخواهند انتخاب کنند. برنامۀ تمرین هر عضو گروه خودکنترل مبنایی شد برای برنامهریزی تمرین از پیش تعیینشدۀ شرکتکنندگان متناظر در گروههای کنترل جفتشده. گروههای کنترل جفتشده تکالیف را با تغییرپذیری زیاد، کم، یا بدون تغییرپذیری (گروه جفتشدۀ کلاسیک) تمرین کردند. نتایج نشان داد گروه خودکنترل هم در مرحلۀ اکتساب و هم در آزمونهای یادداری تکالیف را سریعتر از دیگر گروههای کنترل جفتشده اجرا کرد. یافتهها بیانگر این است که اگر در تمرین چند مهارت حرکتی به فراگیر اجازۀ انتخاب داده شود، آثار تسهیلکنندهای در اجرا و یادگیری حرکتی دارد.
حمید صالحی؛ زهرا زمان پور بروجنی
چکیده
در این پژوهش آثار برنامهریزی آرایـش تمرین و کانون توجه بر یادگیری مهارتی ورزشی بررسی شد. 40 دانشآموز دختر دبیرستانی (میانگین سن= 88/0 ± 02/16 سال) در حالی مهارت پرتاب دارت را با آرایش مسدود یا تصادفی تمرین کردند که توجه آنان با استفاده از تکالیف دوگانه، به مهارت (امتیازهای دارت) یا به علامت نامربوط (اصوات ثانویه) هدایت شد. تحلیل ...
بیشتر
در این پژوهش آثار برنامهریزی آرایـش تمرین و کانون توجه بر یادگیری مهارتی ورزشی بررسی شد. 40 دانشآموز دختر دبیرستانی (میانگین سن= 88/0 ± 02/16 سال) در حالی مهارت پرتاب دارت را با آرایش مسدود یا تصادفی تمرین کردند که توجه آنان با استفاده از تکالیف دوگانه، به مهارت (امتیازهای دارت) یا به علامت نامربوط (اصوات ثانویه) هدایت شد. تحلیل واریانس روی وضعیت پایه، مرحلۀ تمرین و آزمون انتقال تأخیری انجام گرفت. نتایج نشان داد همۀ گروهها از وضعیت پایه تا آزمون انتقال تأخیری پیشرفت امتیازی معنادار داشتند. بهعلاوه، بیشترین پیشرفت از وضعیت پایه تا آزمون تأخیری در مقایسه با دیگر وضعیتها، در شرایط تمرین تصادفی- توجه به عامل نامربوط دیده شد. بهعنوان نتیجهگیری باید گفت پژوهش حاضر اطلاعات تازهای در خصوص رابطۀ تعاملی آرایش تمرین و تمرکز توجه در طی یادگیری یک مهارت ورزشی فراهم کرد.
