رشد و یادگیری حرکتی
وحید خواجه؛ زهره مشکاتی
چکیده
مقدمه: ارابطه والد-فرزند در اوایل دوران کودکی برای رشد عاطفی و سلامت روان حیاتی است، این مطالعه با هدف بررسی رابطه مبتنی بر حرکت (زمان باکیفیت) بین مادران و فرزندان پیشدبستانی آنها و تأثیر آن بر سبکهای دلبستگی و علائم اضطراب انجام شد.
روش پژوهش: این پژوهش مطالعهای شبهآزمایشی از نوع پسآزمون با طراحی غیرتصادفی است که در شهر اصفهان ...
بیشتر
مقدمه: ارابطه والد-فرزند در اوایل دوران کودکی برای رشد عاطفی و سلامت روان حیاتی است، این مطالعه با هدف بررسی رابطه مبتنی بر حرکت (زمان باکیفیت) بین مادران و فرزندان پیشدبستانی آنها و تأثیر آن بر سبکهای دلبستگی و علائم اضطراب انجام شد.
روش پژوهش: این پژوهش مطالعهای شبهآزمایشی از نوع پسآزمون با طراحی غیرتصادفی است که در شهر اصفهان انجام شد و شامل ۲۴ کودک ۳ تا ۵ ساله و مادران آنها بود که در ۱۸ جلسه فعالیت بدنی مشترک مادر-کودک بر اساس اصول بازیدرمانی تراپلی مشارکت داشتند. گروه کنترل متشکل از ۱۶ کودک بود که هیچگونه مداخلهای دریافت نکردند. برای سنجش سبک دلبستگی از پرسشنامه دلبستگی مرکز کینشیپ (KCAQ) و برای سنجش اضطراب کودک از مقیاس اضطراب کودکان اسپنس – نسخه والدین (SCAS-P) استفاده شد. تحلیل اولیه دادهها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیره (MANCOVA) و با کنترل متغیرهای سن مادر و سابقه شرکت کودک در کلاسهای ورزشی پیش از مداخله انجام گرفت.
یافته ها: سطح دلبستگی در گروه آزمایش بهطور معناداری بالاتر بود (p < 0.01)، در حالی که سطح اضطراب بهطور معناداری پایینتر از گروه کنترل گزارش شد (p < 0.04). همچنین، کاهشهایی در رفتارهای اجتنابی و دلبستگی منفی مشاهده گردید.
نتیجه گیری: نتایج پژوهش نشان میدهد که فعالیتهای بدنی ساختاریافته میان مادر و کودک میتوانند به تقویت دلبستگی ایمن و کاهش اضطراب در کودکان خردسال منجر شوند. این یافتهها بر امکانپذیری و اثربخشی بهکارگیری مداخلات درمانی مبتنی بر حرکت در حوزه سلامت روان دوران کودکی و برنامههای فرزندپروری اولیه تأکید دارند.
محمد رحیمی؛ غلامعلی افروز؛ علی اکبر ارجمند نیا؛ الهام عظیم زاده
چکیده
هدف از پژوهش حاضر، طراحی برنامهای بهمنظور آموزش مدیریت هیجانی و بررسی اثربخشی این آموزش بر کنترل خشم و سلامت روان بازیکنان فوتبال بود. روش پژوهش حاضر، شبهآزمایشی از نوع پیشآزمون-پسآزمون با گروه کنترل بود. جامعۀ آماری پژوهش کلیۀ بازیکنان تیمهای فوتبال لیگ برتر بزرگسالان در سال 1393 بود. 40 نفر از بازیکنان تیمهای فوتبال ...
بیشتر
هدف از پژوهش حاضر، طراحی برنامهای بهمنظور آموزش مدیریت هیجانی و بررسی اثربخشی این آموزش بر کنترل خشم و سلامت روان بازیکنان فوتبال بود. روش پژوهش حاضر، شبهآزمایشی از نوع پیشآزمون-پسآزمون با گروه کنترل بود. جامعۀ آماری پژوهش کلیۀ بازیکنان تیمهای فوتبال لیگ برتر بزرگسالان در سال 1393 بود. 40 نفر از بازیکنان تیمهای فوتبال لیگ برتر به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب و بهصورت تصادفی 12 نفر در گروه آزمایش و 12 نفر در گروه کنترل گزینش شدند. بهمنظور سنجش سلامت روان و کنترل خشم آزمودنیهای پژوهش، از فهرست SCL-90 و پرسشنامۀ مهارت کنترل خشم و بستۀ آموزشی مدیریت هیجانی خشم آبرامس (2010) استفاده شد. نتایج آزمون تحلیل کوواریانس نشان داد که آموزش مدیریت هیجانی به افزایش معنادار در میزان کنترل رفتارهای تهاجمی بازیکنان تیمهای فوتبال منجر شد. همچنین آموزش مدیریت هیجانی به کاهش معنادار میزان اختلالات روانی بازیکنان تیمهای فوتبال منجر شد. علاوهبر این بستۀ آموزش مدیریت هیجانی با در نظر گرفتن ابعاد مختلف هیجانات (ابعاد فیزیولوژیکی، رفتاری- شناختی) و نحوۀ مدیریت (شناسایی تظاهرات فیزیولوژیکی، کنترل رفتار و تغییر تحریفات شناختی) آن میتواند به افزایش ظرفیت پردازش و مدیریت هیجانی در فوتبالیستها منجر شود.
