دانشگاه تهران رشد و یادگیری حرکتی ورزشی 2008-9333 8 2 2016 07 22 The Relationship between Motor Development and Social Development in Autistic Children Aged between 6 and 10 in Mashhad City ارتباط بین رشد حرکتی و رشد اجتماعی کودکان درخودماندۀ 10-6 سال شهر مشهد 209 224 58946 10.22059/jmlm.2016.58946 FA سمیه طباطبایی کارشناس ارشد دانشگاه تهران مهدی شهبازی دانشیار گروه رفتار حرکتی دانشگاه تهران 0000-0002-2148-4150 فضل اله باقرزاده دانشیار گروه رفتار حرکتی دانشگاه تهران Journal Article 2013 09 05 The term autistic refers to the individuals who have a set of development disorders relevant to the central nervous system. These children are known to have deficiency in social interaction, language and communication. The aim of this study was to investigate the relationship between motor development and social development of 6-10-year-old autistic children of Mashhad city. The statistical sample involved 41 students with high–functioning autism (31 boys and 10 girls). The researcher calculated the students' social development scores using SCQ questionnaire. Using Lincoln-Oseretsky Motor Development Scale, the level of motor development was determined. In descriptive section, mean and standard deviation were used and in inferential section, Pearson correlation coefficient was applied with 95% confidence level. The results showed a significant relationship between students' motor development and their social development (<em>P</em><0.05). Also, there was a significant relationship between the boys' gross motor skills, fine motor skills, hand-eye coordination and their social development (<em>P</em><0.05). The girls' fine motor skills and hand-eye coordination were significantly related to their social development (<em>P</em><0.05), but there was no significant relationship between the agility of fingers and social development in both groups (<em>P</em>>0.05). These results of the relationship between motor development and social development showed that motor skills can affect the improvement of autistic students. اصطلاح درخودمانده در مورد افرادی به‌کار می‌رود که دارای مجموعه‌ای از اختلالات رشدی وابسته به سیستم اعصاب مرکزی باشند. این کودکان با نقص در تعامل اجتماعی، زبان و ارتباطات شناخته می‌شوند. هدف از این پژوهش بررسی ارتباط بین رشد حرکتی و رشد اجتماعی کودکان درخودماندۀ10-6 سال شهر مشهد بود. نمونۀ آماری تحقیق 41 دانش‌آموز (31 پسر و 10 دختر) مبتلا به اختلال درخودماندگی با عملکرد بالا بود. محقق نخست با استفاده از پرسشنامۀ ارتباطات اجتماعی(SCQ)، نمرۀ رشد اجتماعی کودکان را به‌دست آورد. سپس برای تعیین سطح رشد حرکتی، از مقیاس رشد حرکتی لینکلن– ازرتسکی بهره برد. در بررسی آماری داده‌ها، در بخش توصیفی از میانگین و انحراف معیار و در بخش استنباطی از آزمون ضریب همبستگی پیرسون در سطح اطمینان 95 درصد استفاده شد. نتایج نشان داد که بین رشد حرکتی با رشد اجتماعی پسران و دختران درخودمانده ارتباط معنا‌داری وجود دارد (05/0P<). همچنین در بخش پسران این ارتباط بین مهارت‌های حرکتی درشت، مهارت‌های حرکتی ظریف و هماهنگی چشم و دست با رشد اجتماعی معنا‌دار بود (05/0P<). در بخش دختران ارتباط بین مهارت‌های حرکتی ظریف و هماهنگی چشم و دست با رشد اجتماعی معنا‌دار بود (05/0P<)، اما ارتباط معنا‌داری بین چابکی انگشتان با رشد اجتماعی در هیچ‌یک از دو گروه پسران و دختران مشاهده نشد (05/0<P). نتایج در زمینۀ ارتباط بین رشد حرکتی و رشد اجتماعی نشان می‌دهد که اعمال مهارت‌های حرکتی ممکن است در بهبود دانش‌آموزان اوتیسمی مؤثر باشد. https://jsmdl.ut.ac.ir/article_58946_bae68522825f913a96fd3bf524b29ef8.pdf