دانشگاه تهران رشد و یادگیری حرکتی ورزشی 2008-9333 15 4 2023 12 22 Effect of Moderate Aerobic Activity on Balance, Motor Behavior, Serotonin and Tyrosine Hydroxylase Chemical Enzyme in Animal Model of Parkinson's Disease تأثیر فعالیت هوازی با شدت متوسط بر تعادل، رفتار حرکتی، سروتونین و آنزیم شیمیایی تیروزین هیدرکسیلاز در مدل حیوانی پارکینسونی 5 20 86443 10.22059/jmlm.2018.258381.1375 FA سارا سوری گروه علوم رفتاری و شناختی ورزشی ، دانشکدۀ علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. فضل اله باقرزاده گروه علوم رفتاری و شناختی ورزشی ، دانشکدۀ علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران . رسول حمایت طلب گروه علوم رفتاری و شناختی ورزشی، دانشکدۀ علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران ، تهران، ایران. Journal Article 2018 05 20 Introduction: In recent studies, balance and postural instability have been reported as a common motor disorder in Parkinson's patients, which leads to frequent falls, decreased quality of life, and mortality in these patients. On the other hand, evidence has shown that training is effective in treating motor and cognitive symptoms of neurodegenerative patients. Methods: For this purpose, 24 male Wistar rats were randomly divided into three groups of eight rats including Healthy Control, Parkinson’s Control, and Parkinson’s Training. The animals in the training group were placed on a treadmill for four weeks. At the end of the course, motor disorders (balance and motor behavior) were evaluated using Rotarod and Open-Field tests, and biochemical factors were assessed by ELISA method. Data analysis was done using one-way ANOVA and Tukey's post hoc test at a significant level of P<0.05, via SPSS version 19 software. Results: The results showed that although the Parkinson's group without training was significantly lower in terms of motor performance than the other groups (P<0.05), four weeks of moderate-intensity aerobic training increased the balance (P<0.05), and improved the motor disorders in Parkinson's rats (P<0.05). Also, training significantly increased the amount of serotonin (P<0.05), and tyrosine hydroxylase (P<0.05). Conclusion: In general, the findings of this study showed that moderate-intensity aerobic training can reduce the biochemical and motor disorders induced by 6-hydroxydopamine injections in rats’ models of Parkinson's disease. مقدمه: در پژوهش‌های اخیر تعادل و ناپایداری وضعیتی به‌عنوان یک اختلال حرکتی رایج در بیماران پارکینسونی گزارش شده است که موجب افتادن‌های مکرر، کاهش کیفیت زندگی و مرگ‌ومیر در این بیماران می‌شود. از سوی دیگر بر اساس شواهد ورزش در درمان علائم حرکتی و شناختی بیماران نورودژنراتیو مؤثر است. روش پژوهش: بدین‌منظور 24 موش صحرایی نر نژاد ویستار به‌طور تصادفی به سه گروه هشت‌تایی کنترل سالم، کنترل پارکینسونی و تمرین پارکینسونی تقسیم شدند. حیوانات گروه تمرین به مدت چهار هفته، روی دستگاه نوار گردان قرار گرفتند. در انتهای دوره، اختلالات حرکتی (تعادل و رفتار حرکتی) با استفاده از آزمون‌های روتارود و اوپن فیلد و فاکتورهای بیوشیمیایی به روش الایزا ارزیابی شدند. تجزیه‌وتحلیل داده‌ها با استفاده از روش تحلیل واریانس یکطرفه و آزمون تعقیبی توکی در سطح معناداری (0/05<P)، به‌وسیلۀ نرم‌افزار اس پی اس اس نسخۀ 19 انجام گرفت. یافته‌ها: نتایج نشان داد که هرچند گروه پارکینسون بدون تمرین از نظر عملکرد حرکتی، به‌طور معناداری در سطح پایین‌تری نسبت به سایر گروه‌ها بود (0/05<P)، اما چهار هفته تمرین هوازی با شدت متوسط، موجب افزایش تعادل (0/05<P) و بهبود اختلالات حرکتی در رت‌های پارکینسونی شد (0/05<P)، همچنین تمرین به‌طور معناداری موجب افزایش میزان سروتونین (0/05<P) و تیروزین هیدروکسیلاز (0/05<P)، شد. نتیجه‌گیری: به‌طور کلی یافته‌های این پژوهش نشان داد تمرین هوازی با شدت متوسط می‌تواند اختلالات بیوشیمیایی و حرکتی ناشی از تزریق 6 -هیدروکسی دوپامین را در رت‌های مدل پارکینسونی کاهش دهد.

https://jsmdl.ut.ac.ir/article_86443_a9195098c5ce9254660742c880a7d72d.pdf

دانشگاه تهران رشد و یادگیری حرکتی ورزشی 2008-9333 15 4 2023 12 22 Investigating the Effect of 12 Weeks of Aerobic and Resistance Training on the Levels of Anger, Happiness, and Anxiety in Middle-Aged Women with Type-2 Diabetes بررسی تأثیر 12 هفته تمرینات مقاومتی+استقامتی بر سطوح خشم، شادکامی و اضطراب زنان میانسال مبتلا به دیابت نوع دو2 21 36 92836 10.22059/jsmdl.2023.359897.1729 FA الینا کیانی شاهوندی گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی ، دانشگاه صنعتی شاهرود، شاهرود، ایران. عادل دنیایی گروه فیزیولوژی ورزشی ، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه صنعتی شاهرود، شاهرود، ایران. Journal Article 2023 05 25 Introduction: Psychological disorders have a high prevalence among the population with diabetes. The present study aimed to investigate the effect of 12 weeks of combined training on the levels of anger, happiness, and anxiety of women with type 2 diabetes. Methods: Thirty-seven women with type-2 diabetes were randomly assigned into two training (18 people, age: 60.6 ± 6.3 years, body mass index: 30.2 ± 1.3 kg/m2 and fasting blood sugar: 161.4 ± 15.1 mg/dL) and control (19 people, age: 60.6 ± 6.4 years, body mass index: 29.9 ± 1.2 kg/m2 and fasting blood sugar: 169.1 ± 16.1 mg/dL) groups. The training program consisted of 20 minutes of aerobic training with 50-75 % of heart rate reserve and also 40 minutes of resistance training with 50-75 % of 1RM, three sessions per week for 12 weeks. STAXI-2, PSWQ and Oxford Happiness Questionnaires were completed before and 48 hours after the training intervention. The data were analyzed using the Kolmogorov-Smirnov, paired samples t-test and Analysis of Covariance statistical tests at a significance level of P<0.05. Results: The results showed that after the training intervention, the subjects' anger (0.001) and worry (0.001) levels decreased and their happiness levels (0.001) increased significantly both compared with the pre-test and compared with the control group. Conclusion: It seems that 12 weeks of combined training (resistance + aerobic) is suitable for improving disorders related to anger, happiness, and anxiety in women with type-2 diabetes and also can help these people manage this disease and related complications. مقدمه: اختلالات روان‌شناختی در بین جمعیت مبتلا به دیابت شیوع بسیاری دارند. هدف این تحقیق بررسی اثر 12هفته تمرینات ترکیبی بر سطوح خشم، شادکامی و نگرانی زنان مبتلا به دیابت نوع دو بود. روش پژوهش: 37 زن مبتلا به دیابت نوع دو به شکل تصادفی در دو گروه تمرین (18نفر، سن: 6/3 ± 60/6 سال، شاخص تودۀ بدن: 1/3± 30/2 کیلوگرم/مترمربع و قند خون ناشتا: 15/1 ± 161/4 میلی‌گرم/دسی‌لیتر) و کنترل (19نفر، سن: 6/4 ± 60/6 سال، شاخص تودۀ بدن: 1/2± 29/9 کیلوگرم/مترمربع و قند خون ناشتا: 16/1 ± 169/1 میلی‌گرم/دسی‌لیتر) قرار گرفتند. برنامۀ تمرینی شامل 20 دقیقه تمرین هوازی با 50-75 درصد ضربان قلب ذخیره و همچنین 40 دقیقه تمرین مقاومتی با 50-75 درصد RM1، سه جلسه در هفته به مدت 12 هفته بود. پرسشنامه‌های STAXI-2، PSWQ و شادکامی آکسفورد قبل و 48 ساعت بعد از مداخلۀ تمرین تکمیل شدند. داده‌ها با استفاده از آزمون‌های آماری کولموگروف اسمیرنوف، تی زوجی و تحلیل کوواریانس واریانس در سطح معنا‌داری 0/05 >P تجزیه‌وتحلیل قشد. یافته‌ها: نتایج نشان داد پس از مداخلۀ تمرین سطوح خشم (0/001) و نگرانی (0/001) آزمودنی‌ها کاهش و سطوح شادکامی (001/0) آنها افزایش معناداری هم نسبت به پیش‌آزمون و هم در مقایسه با گروه کنترل، داشت. نتیجه‌گیری: به‌نظر می‌رسد 12هفته تمرین ترکیبی (مقاومتی + هوازی) برای بهبود اختلالات مربوط به خشم، شادکامی و نگرانی زنان مبتلا به دیابت نوع2 مناسب باشد و بتواند به این افراد در مدیریت این بیماری و عوارض مربوطه کمک کند.

https://jsmdl.ut.ac.ir/article_92836_e7b427379dc96081f48df634a9f1a7c7.pdf

دانشگاه تهران رشد و یادگیری حرکتی ورزشی 2008-9333 15 4 2023 12 22 Investigating the Alpha Power in Successful and Unsuccessful Free Throws of Elite and Novice Basketball Players بررسی توان آلفا در پرتاب‌های آزاد موفق و ناموفق بسکتبالیست‌های نخبه و نوآموز 37 53 93119 10.22059/jsmdl.2023.358755.1718 FA فاطمه کشوری گروه علوم رفتاری، شناختی و فناوری ورزشی، دانشکدة علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران ، ایران. علیرضا فارسی گروه علوم رفتاری ، شناختی و فناوری ورزشی، دانشکدة علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران. بهروز عبدلی گروه علوم رفتاری،شناختی و فناوری ورزشی، دانشکدة علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران ، ایران. Journal Article 2023 05 04 Introduction: This study aimed to investigate alpha power in successful and unsuccessful free throws of elite and novice basketball players. Methods: The current research was quasi-experimental and was implemented in a time series design. Two Elite (10 participants with a mean age of 22.25 ± 1.34) and Novice (10 participants with a mean age of 22.55 ± 1.80) groups participated voluntarily. The data were measured using 28 electrodes from a 32-channel wireless device and were analyzed using the repeated measures analysis of variance test (p≥0.05). Results: The alpha power of the elite group was higher than the novice group (P=0.001). The successful throws showed lower alpha power than unsuccessful throws (P=0.006). In the comparison of the two groups, the alpha power in the unsuccessful throws of the elite group was higher than in their successful throws (p=0.001), but no difference was observed between the alpha power of the successful and unsuccessful throws of the novice group (p=0.584). The alpha power during the execution time of the free throw task was higher than the pre-execution time (p<0.005), but there was no difference between the first and second pre-execution times (p=1.000). The results of the present study showed that the elite group had higher cortical activity than the novice group in all electrodes (p<0.001). Conclusion: The findings show that the elite group performed the task with less cortical complexity by inhibiting irrelevant information. In addition, the decrease in alpha power in successful throws indicates an increase in activation of cerebral cortex and an increase in concentration, so that the task can be performed with fewer neural resources. مقدمه: هدف از تحقیق حاضر، بررسی توان آلفا در پرتاب‌های آزاد موفق و ناموفق بسکتبالیست‌های نخبه و نوآموز بود. روش پژوهش: پژوهش حاضر نیمه‌تجربی بود و در قالب طرح سری‌های زمانی اجرا شد. دو گروه نخبه (10 آزمودنی با میانگین سنی 1/34 ± 22/25 سال) و نوآموز (10 آزمودنی با میانگین سنی 1/80 ± 22/55 سال) به‌صورت داوطلبانه مشارکت داشتند. داده‌ها با استفاده از 28 الکترود از یک دستگاه 32 کانالة بی‌سیم اندازه‌گیری و با استفاده از آزمون تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر تحلیل شد (0/05 ≥P). یافته‌ها: توان آلفای گروه نخبه بالاتر از گروه نوآموز بود (0/001=P). پرتاب‌های موفق نسبت به پرتاب‌های ناموفق توان آلفای کمتری را نشان داد (0/006=P). در مقایسۀ دو گروه، توان آلفا در پرتاب‌های ناموفق گروه نخبه نسبت به پرتاب‌های موفق آن‌ها بیشتر بود (0/001=P)، اما بین توان آلفای پرتاب‌های موفق و ناموفق گروه نوآموز تفاوتی مشاهده نشد (0/584=P). توان آلفا در زمان اجرای تکلیف پرتاب آزاد بالاتر از زمان‌های قبل بود (0/005>P)، اما بین زمان اول و دوم تفاوتی نبود (0/001=P). نتایج نشان داد که گروه نخبه فعالیت قشری بالاتری نسبت به گروه نوآموز در همۀ الکترودها داشتند (0/001>P). نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که گروه نخبه با مهار اطلاعات نامربوط تکلیف را با پیچیدگی قشری کمتری اجرا کردند. همچنین کاهش توان آلفا در پرتاب‌های موفق نشان‌دهندة افزایش فعال‌سازی قشر مغز و افزایش تمرکز است تا در نهایت تکلیف با منابع عصبی کمتری اجرا شود.

https://jsmdl.ut.ac.ir/article_93119_b7e2542bfc45dd30b28ed099b208dbe7.pdf

دانشگاه تهران رشد و یادگیری حرکتی ورزشی 2008-9333 15 4 2023 12 22 Compare the Effect of Different Mental and Physical Training Methods on the Motor Function of Girls and Boys مقایسه اثر شیوه های متفاوت تمرین ذهنی و بدنی بر عملکرد حرکتی دختران و پسران 55 70 93120 10.22059/jsmdl.2023.358984.1720 FA حمید عباسی بافقی گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی ، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه یزد، یزد، ایران. فرحناز آیتی زاده تفتی گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه یزد، یزد، ایران. محمد رضا صادقیان شاهی گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی ، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی ، دانشگاه یزد، یزد، ایران . محسن وکیل زاده گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه یزد ، یزد، ایران. Journal Article 2023 05 09 Introduction: The purpose of this study was to compare the effect of different mental and physical training methods on the motor function of girls and boys. Methods: This study was quasi-experimental research. The statistical sample consisted of 80 male and female students of Boshruyeh City in equal numbers and with a mean age of 14±0.9 years old who were randomly assigned into four groups of 20 participants (Physical Training, Traditional Imagery, PETTLEP, and Control groups). The participants took part in the pre-test and then practiced for six weeks. After training, they participated in the acquisition test To analyze the data, one-way analysis of variance, two-way repeated measures analysis of variance, and LSD post hoc tests were used. A significance level of 0.05 was considered. Results: The results showed that there is a significant difference in motor function between boys and girls based on the different training methods. The motor function of both genders has improved significantly in the Physical Training and PETTLEP groups. Also, the level of motor function of girls and boys was significantly better in the PETTLEP group than in other groups. In addition, Boys in PETTLEP have better motor function than girls. Conclusion: The findings of the study highlight the importance and necessity of paying attention to the methods of physical training and PETTLEP in improving the motor function of students according to their gender. An increase in the motor function of students can be expected especially for boys, by adding the PETTLEP in their training plan. مقدمه: هدف از پژوهش حاضر مقایسۀ اثر شیوه‌های متفاوت تمرین ذهنی و بدنی بر عملکرد حرکتی دختران و پسران بود. روش پژوهش: پژوهش حاضر به‌صورت نیمه‌تجربی است. نمونۀ آماری 80 نفر از دانش‌آموزان دختر و پسر شهرستان بشرویه با میانگین سنی 0/9±14 سال بودند که به تعداد برابر به‌صورت تصادفی به چهار گروه 20 نفری (تمرین بدنی، تصویرسازی سنتی، پتلپ و کنترل) تقسیم شدند. آزمودنی‌ها در پیش‌آزمون شرکت کرده و سپس به مدت شش هفته تمرین کردند. پس از تمرینات، در آزمون اکتساب شرکت کردند. برای تحلیل داده‌ها از آزمون تحلیل واریانس یکراهه، روش تحلیل واریانس دوراهه با اندازه‌گیری مکرر و آزمون تعقیبیLSD استفاده شد. سطح معنا‌داری 0/05 در نظر گرفته شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد بین دختران و پسران با توجه به شیوه‌های متفاوت تمرین، در عملکرد حرکتی تفاوت معنا‌داری وجود دارد. عملکرد هر دو جنس فقط در گروه‌های تمرین بدنی و پتلپ افزایش معنا‌داری پیدا کرد. همچنین میزان عملکرد در دختران و در پسران در گروه پتلپ نسبت به سایر گروه‌های تمرینی به‌طور معنا‌داری بهتر بود. علاوه‌بر این، پسران در گروه پتلپ نسبت به دختران عملکرد بهتری از خود نشان دادند. نتیجه‌گیری: یافته‌های پژوهش اهمیت و ضرورت توجه به شیوه‌های تمرین بدنی و پتلپ در بهبود عملکرد حرکتی دانش‌آموزان با توجه به جنسیت آنها را مطرح می‌کند. همچنین با قرار دادن تصویرسازی ذهنی پتلپ در برنامه‌ریزی تمرینی به‌خصوص پسران می‌توان افزایش عملکرد آنها را انتظار داشت.

https://jsmdl.ut.ac.ir/article_93120_b91f5595aff1e18c72f77dc5fd43ae8c.pdf

دانشگاه تهران رشد و یادگیری حرکتی ورزشی 2008-9333 15 4 2023 12 22 The Effect of Contextual Interference and Self-Regulation on Transfer of Volleyball Services تأثیر شیوه های مختلف تداخل زمینه‌ای و خود تنظیمی بر نمرات انتقال مهارت سرویس والیبال 71 86 93261 10.22059/jsmdl.2023.358985.1719 FA سپهر فردوسی گروه علوم رفتاری و شناختی ورزشی ، دانشکدۀ علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. مهدی شهبازی گروه علوم رفتاری و شناختی ورزشی، دانشکدۀ علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران . الهه عرب عامری گروه علوم رفتاری و شناختی ورزشی، دانشکدۀ علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران ، ایران. Journal Article 2023 05 10 Introduction: The purpose of present study was to test the effect of contextual interference and self-regulation on the transfer of volleyball services (underhand and windmill service). Methods: Participants were 39 male students (20-25 years old) were randomly assigned to one of three groups (blocked, random and self-regulation) and performed total of 40 trials of volleyball service each session (6 sessions). The blocked group practiced 40 trials of one service each session but the random group randomly practiced both services. In self-regulated group, the type of services in each session was determined by subjects. The transfer test was conducted one week after practice period in 5 trials. In order to analyze the data, the one-way analysis of variance and the Tukey’s post hoc tests were used. Results: The comparison between the pre-test and transfer test showed that the difference between blocked and random groups was not statically significant. The self-regulation group had higher transfer scores compared to blocked and random groups. Conclusion: The results of present work support the contexuual interference affect but it’s not significant. Self-regulated practices involve the subjects in learning processes. Also, with his method, they participate more activity in determining the characteristics of the exercise. These factors lead to the improvement of learning and better performance. مقدمه: هدف از تحقیق حاضر بررسی تأثیر تداخل زمینه ای و خود تنظیمی در نمرات انتقال سرویس ساده و چکشی والیبال است. روش پژوهش: بدین منظور 39 دانشجوی پسر (20-25 سال) به‌طور تصادفی، به سه گروه تمرینات قالبی، تمرینات تصادفی و تمرینات خود تنظیمی تقسیم شدند. هر سه گروه در شش جلسه تمرینی که هر جلسه شامل 40 ضربه سرویس ساده و چکشی والیبال بود، شرکت کردند. گروه تمرینات قالبی به‌طور متناوب، یک جلسه به تمرین سرویس ساده و جلسه بعد به تمرین سرویس چکشی پرداختند، درحالی‌که گروه تمرینات تصادفی در هر جلسه به‌صورت تصادفی هر دو سرویس را تمرین کردند. در گروه تمرینات خود تنظیمی، در هر جلسه نوع تمرینات با مشارکت فعال آزمودنی‌ها تعیین شد. پس از پایان جلسات تمرینی، آزمون انتقال پس از یک هفته در پنج تکرار برای هر آزمودنی برگزار شد. به‌منظور تحلیل داده‌ها از تحلیل واریانس یک‌راهه و آزمون تعقیبی توکی استفاده شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد که تفاوت معنیداری بین نمرات پیش‌آزمون و آزمون انتقال در گروه های تمرین قالبی و تصادفی وجود ندارد، اما تفاوت بین نمرات پیش‌آزمون و آزمون انتقال در گروه خود تنظیمی معنی دار بود. مقایسۀ نمرات انتقال سه گروه نشان داد که عملکرد گروه خودتنظیم نسبت به دو گروه دیگر بهتر است. نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج مطالعه، تمرینات خودتنظیم باعث درگیر شدن آزمودنی در فرایندهای یادگیری می‌شود. با این روش شاگردان به‌طرز فعال‌تری در تعیین ویژگی‌های تمرین مشارکت دارند که مجموع این عوامل منجر به ارتقای یادگیری و عملکرد بهتر شاگردان در درازمدت می‌شود.

https://jsmdl.ut.ac.ir/article_93261_1305ac80840319c2e851b94b5df5619f.pdf

دانشگاه تهران رشد و یادگیری حرکتی ورزشی 2008-9333 15 4 2023 12 22 The Effects of Skilled People’s EEG-Based Neurofeedback Training on Learning the Air Rifle Shooting Skill in Novices تأثیر تمرینات نوروفیدبک مبتنی بر الگوی الکتروانسفالوگرافی افراد ماهر بر یادگیری مهارت تیراندازی با تفنگ بادی در افراد مبتدی 87 104 93775 10.22059/jsmdl.2023.360601.1733 FA فرزانه حاتمی گروه رفتار حرکتی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران، ایران. فرشید طهماسبی گروه رفتار حرکتی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی ، تهران ، ایران. هدیه پاسبانی گروه رفتار حرکتی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران، ایران . 0009-0002-6876-1677 Journal Article 2023 06 13 Introduction: This study aimed to determine the effects of skilled people’s EEG-Based neurofeedback training on learning of the rifle shooting skills in novices. Methods: This applied study was a semi-experimental research with a pretest-posttest control group design. Thirty novice athletes (mean age: 20±1.509 years) voluntarily participated in this study and were assigned into three homogenous groups including Beta/Theta Neurofeedback, Neurofeedback based on the brain pattern of skilled rifle shooters (decreasing the Theta activity in Fz and F4 area, and increasing the low and high Alpha at the P3 and P7 area, and Control groups according to pretest scores. The acquisition phase consisted of 6 sessions. The control group only did physical exercise during the sessions. 48 hours after the last acquisition session, a retention test was conducted followed by a transfer test by a non-dominant hand to grab the weapon. Results: The results showed that the group with neurofeedback based on the brain patterns of skilled rifle shooters was significantly better than the other two groups in all sessions. In the retention test the group with neurofeedback based on the brain patterns of skilled rifle shooters significantly performed better than the other two groups and the Beta/Theta Neurofeedback group had better performance compared with the Control group. In the transfer test, both neurofeedback groups performed better than the Control group, but there was no significant difference between the two neurofeedback groups. Conclusion: Future research can accelerate the progress and reach the peak shooting performance for novices by correcting neurofeedback protocols according to the brain and the expertise relationship. مقدمه: هدف از اجرای این تحقیق بررسی اثر تمرینات نوروفیدبک مبتنی بر الگوی الکتروانسفالوگرافی افراد ماهر بر یادگیری مهارت تیراندازی با تفنگ بادی در افراد مبتدی است. روش پژوهش: پژوهش کاربردی و از نوع نیمه‌تجربی با طرح پیش‌آزمون – پس‌آزمون با گروه کنترل بود. 30 ورزشکار مبتدی (میانگین سنی: 1/509 ±20 سال) به طور داوطلبانه در این تحقیق شرکت کرده و به سه گروه همگن نوروفیدبک بتا/ تتا، نوروفیدبک مبتنی بر الگوی مغزی تیراندازان ماهر (کاهش تتا در نقاط F4 و FZ و افزایش آلفای پایین و بالا در نقاط P3 و P7) و گروه کنترل تقسیم شدند. مرحله اکتساب شامل 6 جلسه بود. گروه کنترل در طول جلسات فقط به تمرین بدنی پرداختند. 48 ساعت پس از جلسات اکتساب، آزمون یادداری و پس از آن یک آزمون انتقال با تعویض دست برای گرفتن سلاح انجام شد. یافته ها: نتایج نشان داد که گروه نوروفیدبک مبتنی بر الگوی مغزی تیراندازان ماهر در تمام جلسات به‌طور معناداری عملکرد بهتری نسبت به دو گروه دیگر داشت. گروه نوروفیدبک مبتنی بر الگوی مغزی تیراندازان ماهر در آزمون یادداری بهطور معناداری عملکرد بهتری نسبت به دو گروه دیگر و همچنین گروه نوروفیدبک بتا/تتا عملکرد بهتری نسبت به گروه کنترل داشت و دو گروه نوروفیدبک در آزمون انتقال نسبت به گروه کنترل از عملکرد بهتری برخوردار بودند، اما تفاوت معناداری بین دو گروه نوروفیدبک وجود نداشت. نتیجه گیری: مطالعات آینده میتواند با تصحیح پروتکلهای نوروفیدبک بر اساس ارتباط مغز و نخبگی، روند پیشرفت و رسیدن به اوج اجرا در تیراندازی را برای افراد مبتدی تسریع کند.

https://jsmdl.ut.ac.ir/article_93775_5cf6369a163cd5efe5861f7e89870a94.pdf