دانشگاه تهرانرشد و یادگیری حرکتی ورزشی2008-933317320250923The Role of Meta-Motivational Dominance in Predicting Competitive Anxiety and Salivary Cortisol in Elite Athletics: Reversal Theory Approachنقش تسلط فراانگیزش در پیشبینی اضطراب رقابتی و کورتیزول بزاقی در دوومیدانی کاران نخبه: رویکرد نظریۀ بازگشتی51810395710.22059/jsmdl.2022.232544.1240FAپیمانهنرمندگروه علوم رفتاری و شناختی ورزشی، دانشکدۀ علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.0000-0003-0030-5544رسولحمایت طلبگروه علوم رفتاری و شناختی ورزشی، دانشکدۀ علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران .0000-0002-6323-2592محمدخبیریگروه علوم رفتاری و شناختی ورزشی ، دانشکدۀ علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران .0000-0003-3329-2524حسنغرایاق زندیگروه علوم رفتاری و شناختی ورزشی ، دانشکدۀ علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.0000-0003-4244-1763Journal Article20210502.<br /><strong>Introduction: </strong>The present study aimed to determine the role of meta-motivational dominance in predicting competitive anxiety and salivary cortisol in elite track and field athletes.<br /><strong>Methods:</strong> Ninety elite track and field athletes participated in this study. The Goal-Oriented Dominance Scale was used to measure and identify meta-motivational dominance, and the Persian version of the Competitive State Anxiety Inventory-2 (CSAI-2) was used to assess cognitive and somatic anxiety as well as self-confidence. Additionally, salivary cortisol levels were measured using a salivary cortisol ELISA assay kit. Data were analyzed using the Pearson correlation coefficient, stepwise multiple regression analysis, and independent samples t-test.<br /> <strong>Results: </strong>The results indicated a significant positive correlation between meta-motivational dominance and cognitive-somatic anxiety as well as salivary cortisol levels, and a significant negative correlation with self-confidence. Furthermore, multiple regression analysis revealed that meta-motivational dominance predicted 72% of the variance in cognitive-somatic anxiety, self-confidence, and salivary cortisol levels.<br /><strong>Conclusion: </strong>Based on the findings of the present study, meta-motivational dominance is associated with competitive anxiety and salivary cortisol levels. Specifically, the more goal-oriented individuals are, the higher their levels of cognitive and somatic anxiety and salivary cortisol, and the lower their self-confidence. Therefore, it is recommended that coaches pay close attention to the role and importance of meta-motivational patterns and emotional states in athletes, and provide conditions for recognizing meta-motivational dominance and negative emotions.<strong>مقدمه:</strong> هدف از پژوهش حاضر تعیین نقش تسلط فراانگیزش در پیشبینی اضطراب رقابتی و کورتیزول بزاقی در دوومیدانیکاران نخبه بود.<br /><strong>روش پژوهش: </strong>90 دوومیدانیکار نخبه در این پژوهش شرکت کردند. در این پژوهش از مقیاس تسلط هدفمحوری برای اندازهگیری و تعیین تسلطفراانگیزشی و نسخۀ فارسی سیاهۀ اضطراب حالتی رقابتی-2 برای اندازهگیری اضطراب شناختی-جسمانی و اعتمادبهنفس استفاده شد. همچنین برای سنجش میزان کورتیزول بزاقی از کیت سنجش کورتیزول بزاقی به روش الایزا استفاده شد. دادهها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون، رگرسیون چندگانه با روش گامبهگام و آزمون تی مستقل تحلیل شد.<br /><strong>یافتهها: </strong>نتایج نشان داد که همبستگی تسلط فراانگیزش با اضطراب جسمانی- شناختی و کورتیزول بزاقی مثبت و معنادار و با اعتمادبهنفس منفی و معنادار بود. همچنین تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد که تسلط فراانگیزشی 72 درصد تغییرات اضطراب جسمانی- شناختی، اعتمادبهنفس و کورتیزول بزاقی را پیشبینی میکند.<br /><strong>نتیجهگیری: </strong>با توجه به یافتههای تحقیق حاضر تسلط فراانگیزشی با اضطراب رقابتی و کورتیزول بزاقی رابطه دارد، بهطوریکه هرچه افراد هدفمحورتر باشند، اضطراب شناختی، جسمانی و سطوح کورتیزول بزاقی بالاتر و اعتمادبهنفس پایینتری دارند، بنـابراین بـه مربیان پیشنهاد میشود کـه بـه نقش و اهمیـت الگوهای فراانگیزشی و هیجانات در ورزشـکاران اهمیت دهند و زمینۀ شناخت تسلط فراانگیزشی و هیجانات منفی را فراهم کنند.https://jsmdl.ut.ac.ir/article_103957_8ae31e3fb668c09e2d480e36e18b2218.pdfدانشگاه تهرانرشد و یادگیری حرکتی ورزشی2008-933317320250923The Effect of Visual Occlusion on the of Aiming - Catching Skills and Quiet Eye in Children with Developmental Coordination Disorderتأثیر انسداد بینایی بر مهارت هدفگیری- دریافت و چشم آرام در کودکان مبتلا به اختلال هماهنگی رشدی19319784510.22059/jsmdl.2024.374048.1768FAاحمدقطبی ورزنهگروه علوم رفتاری و شناختی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.0000-0002-2914-6092حامدفهیمیگروه رفتار حرکتی، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران.0000-0003-2112-462Xداریوشخواجویگروه علوم رفتاری و شناختی ورزشی
، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.گروه رفتار حرکتی،دانشکدةعلوم ورزشی، دانشگاه اراک، اراک،ایران.Journal Article20240409<strong>Introduction: </strong>Children with developmental coordination disorder exhibit weaknesses in performing and tracking aiming-catching tasks. The present study aimed to investigate the effect of visual occlusion on aiming-catching skills and quiet eye duration in children with developmental coordination disorder.<br /> <strong>Methods:</strong> In this semi-experimental study, which was conducted with a repeated measurement design, 26 children with developmental coordination disorder with an age range of 7 to 9 years were selected from among the girls and boys with developmental coordination disorder in Khorasgan Welfare and Rehabilitation Center of Isfahan. The participants threw 10 balls towards the wall and simultaneously catching the return ball under three conditions of full vision, initial occlusion, and late occlusion. At the same time as throwing and receiving the ball, the eye movements of the participants were recorded by a eye tracking device, as well as their performance score. The data were analyzed by within group analysis of variance with repeated measurements and Bonferroni post hoc test.<br /><strong>Results: </strong>The results showed that the performance of aiming-catching skills and the length of the quiet eye period in the conditions of initial occlusion and late occlusion were significantly weakened compared to the conditions without occlusion (p<0.05). Also, the results showed that initial occlusion caused further weakening of aiming and catching skills as well as a shorter period of quiet eye compared to late occlusion (P<0.05).<br /><strong>Conclusion: </strong>In general, the results of the present research support the role of the pre-programming system in the implementation of aiming and catching skills in children with developmental coordination disorders.<strong>مقدمه: </strong>کودکان مبتلا به اختلال هماهنگی رشدی در اجرا و ردیابی تکالیف هدفگیری-دریافت دارای ضعف میباشند.<strong> </strong>پژوهش حاضر با هدف تاثیر انسداد بینایی بر مهارت هدفگیری-دریافت و چشم آرام در کودکان با اختلال هماهنگی رشدی انجام گرفت. <br /><strong>روش پژوهش: </strong>در این پژوهش نیمه تجربی که با طرح اندازهگیری تکراری انجام گرفت، از بین دختران و پسران مبتلا به اختلال هماهنگی رشدی در مرکز بهزیستی و توابخشی خوراسگان اصفهان، 26 کودک مبتلا به اختلال هماهنگی رشدی با دامنه سنی 7 تا 9 سال به صورت هدفمند انتخاب شدند. شرکتکنندگان به پرتاب 10 توپ به سمت دیوار و همزمان دریافت توپ برگشتی تحت سه شرایط بینایی کامل، انسداد ابتدایی و انسداد انتهایی پرداختند. همزمان با پرتاب و دریافت توپ، حرکات چشم شرکت کنندگان توسط دستگاه ردیابی بینایی و همچنین نمره عملکرد آنها ثبت گردید. دادهها به روش تحلیل واریانس درون گروهی با اندازهگیری تکراری و آزمون تعقیبی بنفرونی تحلیل شد.<br /><strong>یافتهها: </strong>نتایج نشان داد که اجرای مهارت هدفگیری- دریافت و طول دوره چشم آرام در شرایط انسداد ابتدایی و انسداد انتهایی در مقایسه با شرایط بدون انسداد به طور معناداری تضعیف گردید (0/05>p). همچنین، نتایج نشان داد که انسداد ابتدایی باعث تضعیف بیشتر اجرای مهارت پرتاب و دریافت و هم طول دوره کوتاهتر چشم آرام در مقایسه با انسداد انتهایی گردید (0/05>P).<br /><strong>نتیجهگیری: </strong>به طور کلی نتایج تحقیق حاضر از نقش سیستم پیشبرنامهریزی در اجرای مهارت پرتاب و دریافت در کودکان با اختلال هماهنگی رشدی حمایت میکند.https://jsmdl.ut.ac.ir/article_97845_69e9713f38ff785d63e83c640e39dbea.pdfدانشگاه تهرانرشد و یادگیری حرکتی ورزشی2008-933317320250923Electrical Activity of Different Brain Regions in Explicit and Implicit Learning of a Motor Skill in Adolescent Girls with Cold Executive Functions: An Electroencephalography Studyفعالیت الکتریکی مناطق مختلف مغز در یادگیری آشکار و پنهان یک مهارت حرکتی در دختران نوجوان با کارکردهای اجرایی سرد (مطالعه الکترونسفالوگرافی)33569903310.22059/jsmdl.2024.379083.1789FAنازلیایلچی زادهگروه رفتار حرکتی ، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز.0009-0007-8293-5238محمدتقیاقدسیگروه رفتار حرکتی ، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی ، دانشگاه تبریز.0000-0001-8921-1856زهرافتحی رضائیگروه رفتار حرکتی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی ، دانشگاه تبریز .0000-0001-7334-9228Journal Article20240710<strong>Introduction</strong><strong>: </strong>Executive functions control, direct, and coordinate cognitive processes. This research aimed to compare the electrical activity of different brain regions during implicit and explicit learning of a motor skill in teenage girls with cold executive functions.<br /><strong>Methods:</strong> The research method was quasi-experimental, with a pre-test and post-test design. Twenty girls aged 12 to 14 years were selected purposefully based on their scores on CogLab tests and assigned to two Explicit Learning and Implicit Learning groups. In the pre-test phase, participants performed 15 dart throws while brain waves were recorded using an EEG device. Then, both groups participated in 60-minute training sessions for five consecutive days, based on different instructional approaches. After completing the training, a retention and a transfer test were conducted on the sixth day. The results were analyzed using MATLAB, SPSS, and Excel software at a significance level of 0.05.<br /><strong>Results: </strong>The results showed that the neural response in the form of brain wave activity across five brain regions—DLPFC, OFC, CF, Frontal, and All Frontal—was significant in the explicit learning group but not significant in the implicit learning group.<br /><strong>Conclusion: </strong>Based on the present results, it can be said that the explicit learning method causes positive changes at the level of the cerebral cortex, whereas implicit learning requires long-term strengthening. Therefore, explicit learning can be an effective short-term intervention to modulate brain activity and facilitate motor skill learning in individuals with cold executive functions.<strong>مقدمه: </strong>کارکردهای اجرایی فرایندهای شناختی را کنترل، هدایت و هماهنگ میکنند. هدف تحقیق حاضر مقایسه فعالیت الکتریکی مناطق مختلف مغز در یادگیری آشکار و پنهان یک مهارت حرکتی در دختران نوجوان با کارکردهای اجرایی سرد است.<br /><strong>روش پژوهش: </strong>روش تحقیق حاضر از نوع نیمه تجربی، با طرح پیشآزمون و پسآزمون بود که 20 دختر 12 تا 14 ساله بصورت هدفمند بر اساس نمره آزمونهای کاگلب انتخاب و در دو گروه یادگیری آشکار و پنهان قرار گرفتند. در مرحله پیشآزمون افراد 15 پرتاب دارت داشتند و همزمان امواج مغزی با دستگاه الکترونسفالوگرافی ثبت شد. سپس هر دو گروه به مدت پنج روز متوالی با آموزشهای متفاوت جلسات تمرینی 60 دقیقهای را پشت سر گذاشتند. بعد از اتمام تمرینات، روز ششم آزمون یادداری و انتقال انجام شد. نتایج با استفاده از نرمافزار متلب، اس.پی.اس.اس و اکسل در سطح معناداری 0/05 تحلیل شد.<br /><strong>یافته ها: </strong>نتایج نشان داد پاسخ بخشهای مختلف سیستم عصبی در قالب انواع امواج مغزی در پنج منطقه مغز DLPFC، OFC، CF، Frontal، All Frontal به روش یادگیری آشکار معنادار بوده است و به روش یادگیری پنهان معنادار نبوده است.<br /><strong>نتیجه گیری: </strong>براساس نتایج حاضر میتوان گفت روش یادگیری آشکار باعث ایجاد تغییرات مثبتی در سطح قشر مغزی میشود ولی یادگیری پنهان نیاز به تقویت بلندمدت دارد. بنابراین، یادگیری آشکار میتواند یک مداخله مؤثر برای بهبود امواج مغزی و ارتقای یادگیری مهارت حرکتی در افراد با کارکرد اجرایی سرد در کوتاهمدت باشد.https://jsmdl.ut.ac.ir/article_99033_e19f6e2f7a453aaeba2e97d5426cee74.pdfدانشگاه تهرانرشد و یادگیری حرکتی ورزشی2008-933317320250923Analysis of Psycho-Social Experiences of Sports Referee:
A Phenomenological Studyواکاوی تجارب روانی– اجتماعی داوران ورزشی: مطالعة پدیدارشناسی57779926910.22059/jsmdl.2024.381899.1797FAمحمد رضاشهابی کاسبگروه رفتار حرکتی ، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه حکیم سبزواری ، سبزوار، ایران.0000-0003-0097-5409شیمامحمد پورگروه رفتار حرکتی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه حکیم سبزواری، سبزوار، ایران .0009-0001-2476-617Xرسولزیدآبادیگروه رفتار حرکتی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه حکیم سبزواری، سبزوار، ایران.0000-0001-9132-2475انسیه ساداتعسکری تبارگروه رفتار حرکتی ، دانشکده علوم ورزشی ، دانشگاه فردوسی مشهد ، مشهد، ایران.0000-0002-1387-3834Journal Article20240904<strong>Introduction</strong><strong>:</strong> During their careers, sports referees are influenced by various internal and external factors and have different and diverse lived experiences that can affect their performance. Therefore, the aim of the current research was to investigate the psycho-social experiences of sports referees.<br /><strong>Methods:</strong> In terms of methodology, this research is in the field of qualitative studies of the phenomenological type. The participants in the research included male and female referees in different team sports disciplines in 1400-1401, who had at least three years of judging experience in provincial leagues up to national professional leagues. The participants in the study were selected through purposeful sampling. Sampling continued until the stage of reaching saturation, and finally, 20 referees from different fields participated in the research. The research tool was a semi-structured interview. In order to analyze the qualitative data, the seven-step Colisei method was used. Also, to avoid bias and convergence, multi-strain (data, researcher) was utilized.<br /><strong>Results:</strong><strong> </strong>Based on the analysis of the findings of the present research, there are three main themes related to pleasant experiences, including problem-oriented coping strategies, using mental skills, and mental resilience/toughness. Additionally, three main themes related to unpleasant experiences were identified, including job stress, cognitive anxiety, and depression.<br /><strong>Conclusion: </strong>The results have shown that the work of refereeing has had both pleasant and unpleasant psychological and social effects on Iranian referees.Therefore, awareness and mutual understanding of these experiences can be the basis for necessary decisions by managers and sports officials of the country.<strong>مقدمه:</strong>داوران ورزشی در دوران شغلی خودشان تحت تأثیر عوامل مختلف درونی و بیرونی قرار میگیرند و تجارب زیستة متفاوت و متنوعی دارند که میتواند بر عملکرد آنها تأثیرگذار باشد. از اینرو هدف از پژوهش حاضر، بررسی تجارب روانی – اجتماعی داوران ورزشی بود.<br /><strong>روش پژوهش: </strong>به لحاظ روششناختی، این پژوهش در دامنۀ مطالعات کیفی از نوع پدیدارشناسی قرار میگیرد. شرکتکنندگان در پژوهش داوران زن و مرد در رشتههای تیمی ورزشی مختلف در سال 1400- 1401 بودند که سابقة حداقل سه سال قضاوت در لیگهای استانی تا لیگها حرفهای کشور را داشتند. شرکتکنندگان در پژوهش بهصورت نمونهگیری هدفمند انتخاب شدند. نمونهگیری تا مرحلة رسیدن به اشباع ادامه یافت و در نهایت 20 داور از رشتههای مختلف در پژوهش شرکت داشتند. ابزار پژوهش، مصاحبة نیمهساختاریافته بود. برای تجزیهوتحلیل دادههای کیفی از روش هفتمرحلهای کُلایزی استفاده شد. همچنین برای عدم سوگیری و همگرایی از چندسویهسازی (دادهها، محقق) استفاده شد.<br /><strong>یافتهها:</strong><strong> </strong>بر اساس تحلیل یافتههای پژوهش حاضر سه مضمون اصلی مربوط به تجارب خوشایند شامل راهبردهای مقابلهای مسئلهمدار، بهکارگیری مهارتهای روانی و تابآوری /سرسختی ذهنی، و سه مضمون اصلی مربوط به تجارب ناخوشایند شامل استرس شغلی، اضطراب شناختی و افسردگی بهدست آمد.<br /><strong>نتیجهگیری: </strong>نتایج نشان داد که شغل داوری آثار خوشایند و ناخوشایندی روانی و اجتماعی بر روی داوران ایرانی داشته است. از اینرو آگاهی و درک متقابل از این تجارب میتواند زمینهساز تصمیمگیریهای لازم توسط مدیران و مسئولان ورزشی کشور باشد.https://jsmdl.ut.ac.ir/article_99269_0fd1b16b5c3c148a9b2b7d878e985b3a.pdfدانشگاه تهرانرشد و یادگیری حرکتی ورزشی2008-933317320250923The Effect of Selected Movement Program on Comprehension and Reading Skills of 7 to 9-Year-Old Female Dyslexic Students in Ferdows Countyتأثیر برنامه حرکتی منتخب بر درک مطلب و خواندن دانشآموزان نارساخوان دختر ۷ تا ۹ ساله شهرستان فردوس799910035510.22059/jsmdl.2025.377839.1782FAفرزانهبرمکیگروه رفتار حرکتی،دانشکدةعلوم ورزشی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران.0000-0002-3928-7999مهدیسهرابیگروه رفتار حرکتی،دانشکدةعلوم ورزشی، دانشگاه فردوسی مشهد ، مشهد، ایران.0000-0002-4820-3486علیرضاصابری کاخکیگروه رفتار حرکتی، دانشکدةعلوم ورزشی ، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران.0000-0002-3066-4858Journal Article20240610<strong>Introduction:</strong> Dyslexia is a learning disorder that impairs children's ability to read, write, and process information. Research indicates that organized physical activities can significantly aid their management. This study aimed to investigate the effect of a selected movement program on reading comprehension and reading performance in dyslexic students aged 7 to 9 years.
<strong>Methods:</strong> The study population consisted of all 7 to 9-year-old dyslexic students in Ferdows County. Participants were randomly assigned to three groups: Selected Training, Experimental, and Control. A quasi-experimental design with pre-test, post-test, and control group was employed. The intervention was implemented in both training groups, while the control group received no training. The selected program was designed based on the Blythe approach (attention, balance, and coordination) and lasted for four weeks. One day before the intervention, all participants completed the Reading and Dyslexia Test (NEMA) and a reading comprehension test. The two training groups attended 12 sessions (70 minutes each) over four weeks (10 minutes warm-up, 50 minutes circuit practice, and 10 minutes cool-down). Data was analyzed using ANCOVA and MANCOVA.
<strong>Results:</strong> Statistical analysis revealed that the Selected Training Group significantly outperformed both the Experimental Group and the Control Group in comprehension and reading performance on the post-test (p = 0.05).
<strong>Conclusion:</strong> The findings demonstrate that the Blythe-based selected movement program effectively improved both comprehension and reading skills in dyslexic children. These results support the use of structured physical activity programs, particularly those incorporating attention, balance, and coordination training, as an effective intervention for managing dyslexia.<strong>مقدمه</strong><strong>:</strong> نارساخوانی یک اختلال یادگیری است که توانایی کودکان در خواندن، نوشتن و پردازش اطلاعات را تحتتأثیر قرار میدهد. پژوهشها نشان میدهد فعالیتهای بدنی سازمانیافته میتوانند به بهبود این اختلال کمک کنند. هدف مطالعه حاضر بررسی تأثیر برنامه حرکتی منتخب بر درک مطلب و خواندن دانشآموزان نارساخوان ۷ تا ۹ ساله بود.
<strong>روش پژوهش:</strong> جامعه آماری شامل تمام دانشآموزان نارساخوان ۷ تا ۹ ساله شهر فردوس بود. شرکتکنندگان به سه گروه تمرینات منتخب، تجربی و کنترل تقسیم شدند. پژوهش به روش نیمهتجربی با طرح پیشآزمون–پسآزمون و گروه کنترل انجام شد. مداخله در دو گروه تمرینی اجرا شد، در حالی که گروه کنترل هیچ تمرینی نداشت. برنامه منتخب بر اساس رویکرد بلایت (توجه، تعادل، هماهنگی) طراحی و طی ۴ هفته اجرا شد. یک روز قبل از شروع، آزمون خواندن و نارساخوانی (نما) و آزمون درک مطلب از همه افراد گرفته شد. گروههای تمرینی در ۱۲ جلسه ۷۰ دقیقهای (۱۰ دقیقه گرمکردن، ۵۰ دقیقه تمرین ایستگاهی، ۱۰ دقیقه سردکردن) شرکت کردند. دادهها با آزمونهای آنکووا و مانکووا تحلیل شد.
<strong>یافتهها</strong><strong>:</strong><strong> </strong>نتایج نشان داد گروه تمرینات منتخب در پسآزمون در هر دو متغیر درک مطلب و خواندن عملکرد بهتری نسبت به دو گروه دیگر داشت ( 0/05=p).
<strong>نتیجهگیری:</strong> برنامه حرکتی منتخب مبتنی بر رویکرد بلایت موجب بهبود معنیدار درک مطلب و خواندن دانشآموزان نارساخوان شد و اثربخشی آن تأیید گردیدhttps://jsmdl.ut.ac.ir/article_100355_a8012036c6843ef5bc1e8d35c749515f.pdfدانشگاه تهرانرشد و یادگیری حرکتی ورزشی2008-933317320250923The Effect of Eight Weeks of Team-Building and Creativity-Based Games on Shyness, Anxiety, and Creativity of Preschool Childrenاثر هشت هفته بازی گروهی و خلاقیتمحور بر کمرویی، اضطراب و خلاقیت کودکان پیشدبستانی10111810076410.22059/jsmdl.2025.376727.1779FAآی سنحبیب لیگروه علوم تربیتی، واحد گنبدکاووس، دانشگاه آزاد اسلامی، گنبدکاووس، ایران .0009-0005-0495-1721علیمصطفی لوگروه تربیت بدنی، واحد گنبدکاووس، دانشگاه آزاد اسلامی، گنبدکاووس، ایران.0000-0003-3021-060Xعابدینخسرویگروه تربیتبدنی و علوم ورزشی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.0000-0002-6482-3036Journal Article20240519<strong>Background: </strong>The present study was conducted with the aim of investigating the effect of eight weeks of group games and creativity on the shyness, anxiety and creativity of preschool children in Gonbad Kavus city.<br /><strong>Methods:</strong> This research was a quasi-experimental study and field study with a pre-test and post-test design with a control group. The population of this research was made up of six-year-old preschool children in Gonbadkavoos city in the academic year of 1401-1402. For this purpose, 30 six-year-old preschool children were selected as volunteers and available. Participants were randomly divided into three groups of 10 (group games group, creativity- based games group, and control group). Both experimental groups participated in 8 weeks and two sessions each week, each session lasting 45 minutes. In order to collect data before the implementation and after the completion of the intervention, Spence Anxiety Questionnaire (2003), Stanford Shyness Questionnaire (2008) and Torrance Creativity Questionnaire (1979) were used and for data analysis One-way analysis of covariance (ANCOVA) and Bonferroni post hoc test were used.<br /><strong>Results:</strong> The results of data analysis showed that there is a significant difference between the post-test scores of the experimental and control groups in terms of shyness, anxiety and creativity (P<0.001) and group games and creativity-based games promoted creativity and reduced shyness and anxiety in the experimental group compared to the control group (P<0.001).<br /><strong>Conclusion: </strong>According to the findings of the research, that, in addition to the usual interventions for students, a variety of group and creativity-based games should be used to promote creativity and reduce shyness and anxiety.<strong>مقدمه:</strong> پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر هشت هفته بازی گروهی و خلاقیت محور بر کمرویی، اضطراب و خلاقیت کودکان پیش دبستانی انجام شد.<br /><strong>روش پژوهش:</strong> این پژوهش<strong> </strong>از نوع نیمه تجربی و میدانی با طرح پیش آزمون و پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش را کودکان پیش دبستانی شهر گنبدکاووس با سن شش سال در سال تحصیلی 1402- 1401 تشکیل داده و به همین منظور 30 نفر از آنها به صورت داوطلب و در دسترس انتخاب شدند. شرکت کنندگان به صورت تصادفی ساده به سه گروه 10 نفر (بازیهای گروهی، بازیهای خلاقیت محور و کنترل) تقسیم شدند. هر دو گروه آزمایشی طی هشت هفته و هر هفته دو جلسه و در هر جلسه به میزان 45 دقیقه به فعالیت پرداختند. به منظور جمعآوری دادهها قبل از اجرا و بعد از اتمام مداخله از پرسشنامه اضطراب اسپنس (2003)، پرسشنامه کمرویی استنفورد (2008) و پرسشنامه خلاقیت تورنس (1979) و برای تجزیه و تحلیل دادهها از آزمون تحلیل کواریانس یک راهه (آنکوا) و آزمون تعقیبی بونفرونی استفاده شد.<br /><strong>یافته ها: </strong>نتایج تحلیل دادهها نشان داد که بین نمرات پسآزمون گروه های آزمایشی و گروه کنترل از لحاظ کمرویی، اضطراب و خلاقیت تفاوت معناداری وجود دارد (0/001>P) و بازیهای گروهی و خلاقیت محور باعث ارتقاء خلاقیت و کاهش کمرویی و اضطراب گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل شده است (0/001>P).<br /><strong>نتیجه گیری: </strong>با توجه به یافته های پژوهش پیشنهاد می شود که در کنار مداخلات معمول برای دانش آموزان، از انواع بازیهای گروهی و خلاقیت محور هم جهت ارتقاء خلاقیت و کاهش کمرویی و اضطراب استفاده شود.https://jsmdl.ut.ac.ir/article_100764_dc82dd270dc95eb6d5a8ad92484ef928.pdfدانشگاه تهرانرشد و یادگیری حرکتی ورزشی2008-933317320250923The Effect of Eight Weeks of Gait Training with Somatosensory Rhythmic Stimulation on the Muscle Activity of the Lower Limbs of the Elderlyتأثیر هشت هفته تمرین راه رفتن با تحریکات موزون حسی- پیکری بر فعالیت عضلانی اندام تحتانی سالمندان11913510164210.22059/jsmdl.2025.378038.1783FAسید حسنموسویگروه بیومکانیک ورزشی و رفتار حرکتی، دانشکده علوم ورزشی ، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران.0009-0008-4275-0949سید اسماعیلحسینی نژادگروه بیومکانیک ورزشی و رفتار حرکتی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران.0000-0003-4031-4226منصورهشهرکیگروه علوم ورزشی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه زابل، زابل، ایران.0000-0001-6153-889xJournal Article20240614<strong>Introduction</strong><strong>: </strong>The aim of this study was to investigate the effect of eight weeks of gait training with Somatosensory rhythmic stimulation on the muscle activity of the lower limbs of the elderly.<br /><strong>Methods:</strong> In this semi-experimental study, 29 elderly individuals (mean age: 71.68 ± 4.35; mean weight: 69.2 ± 5.74; mean height: 166.2 ± 6.52) were selected using available and targeted sampling. They were randomly assigned to two groups: an experimental group (16 individuals receiving walking training with Somatosensory rhythmic stimulation) and a control group (13 individuals without any training). The training sessions were conducted for 8 weeks, with 3 sessions per week lasting 30 minutes each. Muscle activity data was collected using electromyography in pre-test and post-test stages. The results were analyzed using SPSS software and covariance statistical method at a significance level of 0.05.<br /><strong>Findings:</strong> The activity of the vastus lateralis muscle significantly decreased during the loading response and swing phase (P<0.05). Additionally, the Tibialis anterior muscles showed a significant increase in the loading response phase and mid-stance, while the Gastrocnemius muscle showed increased activity in the propulsive phase following training with Somatosensory rhythmic stimulation to enhance walking performance (P<0.05).<br /><strong>Conclusion:</strong> The increased activity of the Gastrocnemius muscle likely contributes to improving ankle and knee joint dynamics. Moreover, the enhanced activity of the Tibialis anterior muscle in the first half of the stance phase suggests improved ankle stability and reduced knee loading by decreasing vastus lateralis muscle activity. Therefore, Somatosensory rhythmic stimulation exercises can be considered an effective method for enhancing elderly gait.<strong>مقدمه: </strong>مقدمه: هدف این پژوهش، تعیین تأثیر هشت هفته تمرین راه رفتن با تحریکات موزون حسی- پیکری بر فعالیت عضلانی اندام تحتانی سالمندان بود.<br /><strong>روش پژوهش:</strong> در این مطالعه نیمهتجربی از 29 نفر سالمند ( (سن (سال): 4/35 ± 71/68) به شیوه نمونهگیری در دسترس و هدفمند استفاده شد. که به صورت تصادفی در دو گروه تجربی (16 نفر؛ تمرین راه رفتن با تحریک موزون حسی- پیکری) و کنترل (13 نفر بدون هرگونه تمرین) قرارگرفتند. تمرینات به مدت 8 هفته، 3 جلسه در هفته و هر جلسه30 دقیقه انجام شد. اطلاعات فعالیت عضلات؛ چهارسر (پهن داخلی و خارجی)، همسترینگ (دوسر رانی و نیموتری)، ساقی-قدامی و دوقلو با دستگاه الکترومایوگرافی در مرحله پیشآزمون و پسآزمون جمعآوری شد. و نتایج بااستفاده از روش آماری کوواریانس در سطح معناداری 0/05 تحلیل شد.<br /><strong>یافته</strong><strong></strong><strong>ها:</strong> فعالیت الکتریکی عضله پهن خارجی در مرحله پاسخ بارگیری و نوسان کاهش معناداری یافت (0/05> P). همچنین، عضلات ساقی- قدامی در مرحله پاسخ بارگیری و سکون میانی و دوقلو در مرحله پیشران تحت تأثیر تمرین با تحریکات موزون حسی-پیکری افزایش معناداری را در جهت بهبود عملکرد راه رفتن نشان دادند (0/05> P).<br /><strong>نتیجهگیری: </strong>افزایش فعالیت عضله دوقلو احتمالا، به بهبود دینامیک مفاصل مچ پا و زانو کمک میکند. همچنین، افزایش فعالیت عضله ساقی- قدامی در نیمه ابتدایی مرحله استقرار میتواند، بیانگر افزایش ثبات مچ پا و کاهش بارگیری زانو از طریق کاهش فعالیت عضله پهنخارجی باشد. لذا تمرینات موزون حسی- پیکری میتواند، بهعنوان روشی سودمند در بهبود راه رفتن سالمندان لحاظ شوند.https://jsmdl.ut.ac.ir/article_101642_6e0a55c3f006ba348a32242ac3caa6dd.pdf