دانشگاه تهران رشد و یادگیری حرکتی ورزشی 2008-9333 5 1 2013 04 21 Effect of Transitional Practice Schedule on Contextual Interference in Badminton Skills Learning (Long Service, Forehand Toss and Backhand Toss) تاثیر آرایش تمرین انتقالی بر تداخل زمینه ای در یادگیری مهارت های بدمینتون ( سرویس بلند، تاس دفاعی ، بک هند تاس) 5 21 35001 10.22059/jmlm.2013.35001 FA شیلر قاسم کریمی کارشناس ارشد دانشگاه ارومیه حسن محمدزاده جهتلو دانشیار دانشگاه ارومیه فاطمه حسینی استادیار دانشگاه ارومیه Journal Article 2012 01 25 Contextual Interference is defined as interference in performance and learning that arise from practicing one task in the context of other tasks. Transitional practice is a kind of practice sequence that starts out with trials of large blocks; then moves to smaller random blocks, and eventually finishes with complete randomization. The aim of this study was to investigate the effect of ‘transitional practice schedule’ on contextual interference in learning three badminton skills. The research was quasi-experimental with three experimental groups. The subjects were 30 female students of physical education (age: 19±1.3) from Urmia University who voluntarily participated in the study. They practiced three badminton skills (long service, forehand toss and backhand toss strokes) for ten sessions. In each session, each subject practiced 15 trials for each skill and totally 45 trials. The blocked group practiced in a blocked format. The random group practiced all three skills randomly in a way that no two similar skills would be repeated one after the other in each sequence. The transitional practice group practiced the first three sessions in a blocked format, the next three sessions with five random trials, the next three sessions with three random trials and the last session in an entirely random format. The groups' performances were recorded in each session. After the ten sessions, the immediate retention test and after 48 hours with no practice, the delayed retention test was conducted. The data were analyzed by one-way analysis of variance with repeated measures (ANOVA). The results showed that in the acquisition stage, group differences were not significant (p=0.48), but the mutual reaction (practice sessions x groups) was significant (p=0.001). In immediate retention test, only the difference between the block and random groups was significant (p=0.005) and the blocked group performed better than the random group. In delayed retention test, both random and transitional groups performed significantly better than the block group (p=0.001). Transitional group performed better than the random group and this difference was significant (p=0.043). تداخل زمینه ای به عنوان تداخل در عملکرد و یادگیری تعریف می شود که از تمرین کردن یک تکلیف در یک زمینه از دیگر تکالیف بوجود می آید. تمرین انتقالی نوعی از آرایش تمرین است که با بسته های تمرینی بزرگ مسدود شروع شده و کم کم با کوچکتر شدن بسته های تمرینی به تمرین تصادفی تبدیل شده و با تمرین کاملا تصادفی پایان می یابد. هدف تحقیق حاضر بررسی تاثیر " آرایش تمرین انتقالی" بر تداخل زمینه ای در یادگیری مهارت های سه گانه بدمینتون بود. روش پژوهش حاضر بصورت نیمه تجربی و از یک طرح شامل سه گروه تجربی استفاده شد. آزمودنی ها 30 دانشجوی دختر رشته تربیت بدنی دانشگاه ارومیه (سن3/1 ±19) که بصورت داوطلبانه در طرح شرکت کردند. آزمودنی ها سه مهارت بدمینتون: سرویس بلند(فورهند)، ضربه فورهند بالای سر (تاس دفاعی) و ضربه بک هند بالای سر ( بک هند تاس) را طی ده جلسه تمرین کردند. هر فرد، در هر جلسه 15 تلاش از هر مهارت و جمعا 45 کوشش را تمرین کرد. گروه مسدود تمام کوشش ها را به صورت مسدود تمرین کردند. گروه تصادفی به صورت تصادفی از هر سه مهارت به شکلی که در یک ردیف دو مهارت مشابه، پشت سر هم تکرار نشود ، تمرین کردند. گروه آرایش تمرین انتقالی در سه جلسه اول بصورت مسدود، سه جلسه دوم بسته های 5 تایی تصادفی و سه جلسه سوم بسته های 3 تایی تصادفی و یک جلسه آخر را به صورت کاملا تصادفی تمرین کردند. عملکرد گروهها در هر جلسه ثبت شد. در پایان، آزمون های ملاک شامل یادداری آنی و به فاصله 48 ساعت بی تمرینی یادداری تاخیری انجام شد. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری های مکرر، تحلیل شدند. نتایج نشان داد در دوره اکتساب تفاوت بین گروه ها معنی دار نبود (48/0 = P)، اما کنش متقابل (جلسات تمرینی × گروه ها) معنی دار بود (001/0 = P). در آزمون یادداری آنی، فقط تفاوت بین گروه های مسدود و تصادفی با برتری مسدود، معنی دار بود (005/0 = P). در آزمون یادداری تاخیری هر دو گروه تصادفی و انتقالی به طور معنی داری عملکرد بهتری نسبت به گروه مسدود داشتند (001/0 = P). گروه انتقالی عملکرد بهتری نسبت به گروه تصادفی داشت و این تفاوت از نظر آماری معنی دار بود (043/0 = P).

https://jsmdl.ut.ac.ir/article_35001_3b858592d5892d998718426277bbc792.pdf

دانشگاه تهران رشد و یادگیری حرکتی ورزشی 2008-9333 5 1 2013 04 21 Does Training in a Specific Visual Condition Improve Accuracy of Skill Performance in Basketball Free Throw Shooting? آیا تمرین در شرایط بینایی ویژه دقت در اجرای مهارت پرتاب آزاد بسکتبال را بهبود می بخشد؟ 23 38 35002 10.22059/jmlm.2013.35002 FA حمید صالحی استادیار دانشگاه اصفهان احمدرضا موحدی استادیار دانشگاه اصفهان جلیل مرادی دانشجوی دکتری دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم تحقیقات تهران Journal Article 2012 01 03 The aim of the present study was to find out whether training in a specific visual condition was an advantage in learning the accuracy of skill performance in the basketball free throw shooting. 28 boys (mean age: 17.14+0.75 years) voluntarily participated in the study and practiced in two groups: with normal light (control group), and in a specific visual condition (focusing light on rim of basketball) (experimental group) for 15 sessions. Ten days after the last session of training, the groups were evaluated in normal and specific visual conditions. According to the results, both groups improved the accuracy of the throws in the training phase. In the normal visual condition test, the accuracy of the free throws of experimental group was significantly lower than the control group. Thus, the advantage of training in specific visual condition was not verified. The experimental group had an advantage only when the test was carried out in the specific visual condition. In conclusion, a specific training condition will improve learning of sport skills (e.g. the basketball free throws) only if similar sensory-motor and processing conditions govern the training and the test. هدف این پژوهش، یافتن پاسخ این سؤال بود که آیا تمرین در شرایط بینایی ویژه مزیتی برای یادگیری دقت اجرای مهارت پرتاب آزاد بسکتبال ایجاد می کند یا نه؟ شرکت کنندگان 28 پسر نوجوان داوطلب با میانگین سن 75/0± 14/17 سال بودند که در دو گروه : با نور معمولی (گروه کنترل) و شرایط روشنایی ویژة متمرکز روی حلقة بسکتبال (گروه تجربی) به مدت 15 جلسه تمرین کردند. ده روز پس از آخرین جلسة تمرین، گروه ها در شرایط بینایی معمولی و ویژه ارزیابی شدند. براساس نتایج، در مرحلة تمرین بهبود دقت پرتاب های هر دو گروه مشابه بود. در آزمون با شرایط بینایی معمولی، دقت پرتاب های آزاد گروه تجربی به مقدار معناداری کمتر از گروه کنترل بود. بنابراین مزیت تمرین در شرایط بینایی ویژه تایید نشد. براساس نتایج، تنها وقتی آزمون در شرایط بینایی ویژه انجام گرفت برتری با گروه تجربی بود. در مجموع نتایج نشان داد که تنها وقتی می توان انتظار داشت یک وضعیت تمرینی خاص موجب یادگیری بهتر مهارت های ورزشی (مانند پرتاب آزاد بسکتبال) شود که شرایط حسی – حرکتی و پردازشی مشابه بر تمرین و آزمون حاکم باشد.

https://jsmdl.ut.ac.ir/article_35002_cb4a1f09107ebf31edbfa8ddfae483d9.pdf

دانشگاه تهران رشد و یادگیری حرکتی ورزشی 2008-9333 5 1 2013 04 21 The Survey of the Effect of Music on Performance of Physical Fitness Factors in Adolescent Boys بررسی تأثیر موسیقی بر اجرای فاکتورهای آمادگی جسمانی پسران نوجوان 39 53 35003 10.22059/jmlm.2013.35003 FA فرناز ترابی استادیار دانشگاه پیام نور کیا رنجبر کارشناس ارشد دانشگاه تهران زهرا سوری دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه رازی کرمانشاه Journal Article 2012 05 23 The aim of this study was to investigate the effect of external intervention factor (types of music) on physical fitness factors in adolescent boys. 30 adolescent boys (9-12 years old, MSD height, weight and BMI: 133.82.40 cm, 35.62.97 kg, and 19.91.21 kg/cm2), were selected and performed the tests in three stages (fast music, slow music, control) with Counter Balance method. In each stage, the muscular endurance, coordination, agility and muscular power tests were used. Also, fast rhythm (135-140 bpm) and slow rhythm (115-120 bpm) were used. Data were analyzed one-way analysis of variance (ANOVA) and Bonferroni post hoc test. The results showed that the changes in the results of muscular endurance tests including push up, sit-up and pull up were significant in all three stages (P<0.05). The results of push up significantly outperformed those of control group in fast and slow music stages. There was a significant difference in sit-up and endurance strength between both intervention groups and control group (P<0.05). In each stage, the changes in the results of coordination tests were significant (P=0.01). The subjects outperformed in the control stage (no music) compared with the other stages (P<0.05). The agility results showed no significant difference among the three stages (P>0.05). The explosive power results showed significant differences in the fast music stage than control and slow music stages (P<0.05). Finally listening to the music during strength and endurance performances increases the efficiency of performance. Fast music maybe more effective in preventing central fatigue. On the other hand, every kind of music has negative effects on performance of coordination test and has no effect on performance of the agility test. هدف از پژوهش حاضر، بررسی تأثیر عامل مداخلهگر بیرونی (انواع موسیقی) بر شاخصهای آمادگی جسمانی در پسران نوجوان است. به این منظور 30 پسر 9 تا 12 ساله با میانگین و انحراف استاندارد قد 40/2±8/133 سانتیمتر، وزن 97/2±6/35 کیلوگرم و شاخص تودة بدنی (BMI) 21/1±9/19 انتخاب شدند و با استفاده از روش تعادل مخالف در سه مرحلة اجرا در شرایط موسیقی ریتم تند، کند و کنترل (بدون موسیقی) به اجرای آزمونها پرداختند. از آزمونهای استقامت عضلانی، آزمونهای هماهنگی، چابکی و توان انفجاری استفاده شد. همچنین از موسیقی با ضرباهنگ تند ( bpm140- 135) و ضرباهنگ کند ( bpm120-115) استفاده شد. براساس تحلیل واریانس یکطرفه و آزمون تعقیبی بانفرنی تغییرات نتایج آزمونهای استقامت عضلانی شامل شنای سوئدی، دراز و نشست و پرس سینه در هر سه مرحله معنیدار است (05/0P<). نتایج شنای سوئدی در مرحلة موسیقی تند و کند نسبت به مرحلة کنترل بهبود معنیداری را نشان داد (74/237=26و1F). در مورد نتایج آزمون دراز و نشست (12/528=26و1F) و استقامت قدرتی (60/81=26و1F) در هر دو گروه مداخله نسبت به گروه کنترل تفاوت معنیداری مشاهده شد (05/0P<). تغییرات نتایج آزمون هماهنگی در مراحل آزمون معنیدار است (01/0=P). آزمودنیها در مرحلة کنترل و شرایط بدون موسیقی نسبت به دو مرحلة تجربی عملکرد بهتری را نشان دادند (05/0P<). در آزمون چابکی تفاوت معنیداری بین سه مرحلة موسیقی کند، تند و کنترل مشاهده نشد (05/0P>). آزمون توان انفجاری در مرحلة موسیقی تند نسبت به مرحلة کنترل و موسیقی کند تغییرات معنیداری را نشان داد (38/553=26و1F و 05/0P<). در نهایت گوش دادن به موسیقی هنگام اجراهای استقامتی و قدرتی موجب افزایش کارایی اجرا میشود. احتمالاً موسیقی ریتم تند نیز در جلوگیری از بروز خستگی مرکزی مؤثر است. از سوی دیگر با توجه به نتایج تحقیق حاضر، موسیقی از هر نوع بر اجرای آزمون هماهنگی اثر منفی میگذارد و بر چابکی تأثیری ندارد.

https://jsmdl.ut.ac.ir/article_35003_ed651a0b169215f4099264fdf1509f3d.pdf

دانشگاه تهران رشد و یادگیری حرکتی ورزشی 2008-9333 5 1 2013 04 21 Validity and Reliability of the Persian Version of Sport Perfectionism Scale in Iranian Athletes تعیین روایی و پایایی نسخة فارسی مقیاس کمال گرایی ورزشی در جامعة ورزشکاران ایران 55 76 35004 10.22059/jmlm.2013.35004 FA احمد فرخی استادیار دانشگاه تهران ابراهیم متشرعی دانشجوی دکتری دانشگاه شهیدبهشتی رسول زیدآبادی دانشجوی دکتری دانشگاه تهران سمیرا آقاسی کارشناس ارشد دانشگاه پیام نور غلامرضا پارسا کارشناس ارشد مرکز آموزش تربیت بدنی و علوم ورزشی سازمان تربیت بدنی Journal Article 2012 06 17 The aim of this study was to determine the validity and reliability of the Persian version of sport perfectionism scale of Dun et al. (2006). To determine the construct validity of the questionnaire, 393 (230 male and 163 female) athletes with different skill levels (novice, non-elite and elite) in 10 team and individual sports were selected by random sampling method and then completed the questionnaire. For this purpose, three sport psychologists and three English teaching experts translated the questionnaire into Persian by translation - back translation method. Then, content and face validity of the Persian version was confirmed (CVI=0.89, VCR=0.93). Confirmatory factor analysis (CFA) based on structural equations model was used to determine the construct validity of the questionnaire; Cronbach alpha coefficient was used to determine internal consistency of the questionnaire and intra-class correlation coefficient under test-retest method with a 2-week interval was used to study temporal reliability of items. The results showed that the primary model of sports perfectionism scale did not support the favorable fit and thus did not confirm the construct validity of the primary model (30 questions). But after eliminating three problematic questions, the second model with 27 questions had acceptable fit indexes (RMSEA=0.08, CFI=0.87), internal consistency and temporal reliability indicating good validity and reliability of the modified Persian version (27 items) of sport perfectionism scale. Therefore, the Persian version of the sport perfectionism scale (modified model of 27 questions) can be used to study and evaluate the personality traits of Iranian athletes. کمالگرایی، یک صفت یا ویژگی شخصیتی و بهمنزلة تمایل پایدار فرد به تعیین معیارهای کامل و دستنیافتنی و تلاش برای تحقق آنهاست و تأثیرات روانی و رفتاری مثبت و منفی در بین ورزشکاران بهویژه ورزشکاران رقابتی دارد. هدف از تحقیق حاضر، تعیین روایی و پایایی نسخة فارسی پرسشنامة کمالگرایی ورزشی دان و همکاران (2006) بود. به این منظور و برای تأیید روایی سازة پرسشنامه 393 ورزشکار (230 مرد و 163 زن) با سطوح مختلف مهارتی (مبتدی، غیرنخبه و نخبه) در 10 رشتة ورزشی تیمی و انفرادی، بهصورت نمونهگیری تصادفی انتخاب شدند و پرسشنامهها را تکمیل کردند. روش اجرا به این شکل بود که ابتدا با استفاده از روش ترجمه - باز ترجمه، پرسشنامة کمالگرایی ورزشی توسط سه متخصص روانشناسی ورزش و سه متخصص آموزش زبان انگلیسی، به فارسی ترجمه شد. سپس روایی صوری و محتوایی نسخة فارسی تأیید شد (93/0CVR=، 89/0CVI=). در ادامه و برای تعیین روایی سازة پرسشنامهها از تحلیل عاملی تأییدی مبتنیبر مدل معادلات ساختاری، برای تعیین همسانی (ثبات) درونی پرسشنامه از ضریب آلفای کرونباخ و پایایی زمانی (ثبات پاسخ) سؤالات از ضریب همبستگی درون طبقهای به روش آزمون - آزمون مجدد با دو هفته فاصله، استفاده شد. نتایج نشان داد که مدل اولیة مقیاس کمالگرایی ورزشی، بیانگر عدم برازش مطلوب و در نتیجه عدم تأیید روایی سازة مدل اندازهگیری اولیه (30 سؤالی) بود. اما پس از حذف 3 سؤال مشکلساز، مدل دوم اندازهگیری با 27 سؤال، از شاخصهای برازندگی (08/0RMSEA= ، 87/0= CFI)، همسانی درونی (معیارهای شخصی 76/0، اهمیت دادن بیش از اندازه به اشتباه 73/0، ادراک فشار والدین 75/0، ادراک فشار مربی 74/0 و کل پرسشنامه 79/0) و پایایی زمانی (معیارهای شخصی 81/0، اهمیت دادن بیش از اندازه به اشتباه با 83/0، ادراک فشار والدین 84/0 و ادراک فشار مربی 79/0 و کل پرسشنامه82/0) قابل قبولی برخوردار شد، که بیانگر روایی و پایایی مطلوب نسخة فارسی تعدیلشدة (27 سؤالی) مقیاس کمالگرایی ورزشی است. در نتیجه از نسخة فارسی مقیاس کمالگرایی ورزشی (مدل تعدیلشدة 27 سؤالی) میتوان بهعنوان ابزاری برای مطالعه و ارزیابی ویژگیهای صفات شخصیتی ورزشکاران ایرانی بهره برد.

https://jsmdl.ut.ac.ir/article_35004_adb4ff2f11b35b0aa07ac7a7ec623536.pdf

دانشگاه تهران رشد و یادگیری حرکتی ورزشی 2008-9333 5 1 2013 04 21 The Effect of Motivational Music on Recall of Routine Skills in Selected Wrestling Skills اثر موسیقی انگیزشی بر بازیابی ترتیب حرکات مهارتی در مهارت های منتخب ورزش کشتی 77 93 35005 10.22059/jmlm.2013.35005 FA ربابه رستمی استادیار دانشگاه شیراز غلام حسین ناظم زادگان استادیار دانشگاه شیراز سوسن جباری استادیار دانشگاه شیراز Journal Article 2012 04 11 Although many researches have investigated the benefits of music in sport, few researches have studied the effect of music on movement recall. Thus, this study aimed to identify the effect of motivational music on information recall during the performance of a wrestling skill sequence. 24 male athletes (mean age 21.6±0.9 yr, height 176.4±6.1 cm and weight 67.5±8.4) were trained in 30 skills of free style wrestling during 8 weeks (2 sessions/week, 100min/session) in the acquisition phase. After 5 days of acquisition, a list of 10 skills with (1-3-2-3-1) chunk based on serial coded recall procedures were presented to the subjects and they were asked to recall and perform the list after 2 minutes. The subjects’ scores of performance were evaluated based on the main list and a score was allocated to performance sequence. Then, subjects were divided into two groups randomly. In posttest, another list was presented to the groups with the similar chunk but the only difference was that experimental group had music (BMRI form selected by subjects, MP3, 192 , tempo>120, volume 50% max of player system) concurrently with their performance. Data were analyzed by t student tests (dependent and paired and α=0.05). Findings showed that experimental group achieved higher scores in recall phase of freestyle wrestling techniques than the control group (p=0.007).It can be concluded that music as a motivational factor in recalling skill sequences can influence the performance of wrestling techniques when با اینکه سودمندی آثار موسیقی در ورزش زمینههای تحقیقاتی خاصی را به خود اختصاص داده است، در زمینة شناسایی تأثیر موسیقی روی بازیابی حرکات تحقیقات کمی وجود دارد. تحقیق حاضر، بهمنظور شناسایی اثر موسیقی انگیزشی بر بازیابی اطلاعات حین اجرای یک توالی مهارتی در ورزش کشتی انجام گرفت. 24 آزمودنی پسر ورزشکار با سن (9/ (± 6/21 سال، قد (1/6( ± 4/176 سانتیمتر و وزن (4/8( ± 5/67 کیلوگرم طی 8 هفته، هر هفته 2 جلسه هر جلسه 100 دقیقه در مرحلة اکتساب،30 مهارت کشتی آزاد را آموزش دیدند. پس از 5 روز در آخرین جلسة اکتساب، فهرستی از 10 مهارت با قطعهبندی مشخص (1 – 3 – 2 – 3 – 1) براساس اصول بازیابی سریالی و کدبندیشده به آزمودنیها ارائه و از آنان خواسته شد پس از 2 دقیقه فهرست را بازیابی و آن را اجرا کنند. آزمونگر نمرة اجرای آزمودنی را نسبت به قطعهبندی فهرست ارزیابی کرد و نمرهای به توالی اجرای آزمودنی تخصیص یافت. در مرحلة بعد آزمودنیها بهطور کاملاً تصادفی در دو گروه آزمون و گواه قرار گرفتند. در پسآزمون فهرست دیگری با قطعهبندی اولیه به آزمودنی ارائه شد با این تفاوت که متغیر مستقل موسیقی، برای گروه آزمایشی همزمان با اجرا (براساس فرم BMRI و با انتخاب آزمودنیها) پخش میشد. فرمت موسیقی mp3، کیفیت 192، ضرباهنگ بالاتر از 120 و حجم صدا 50% max سیستم صوتی بود. تجزیهوتحلیل دادهها با استفاده از آزمون تی در گروههای مستقل و وابسته (05/0(α= به این نتیجهگیری منجر شد که گروه آزمایشی، بازیابی بهتری در فنون کشتی آزاد نسبت به گروه کنترل داشتند (007/ =P). بنابراین موسیقی میتواند بهعنوان یک عامل انگیزشی در بازیابی توالیهای مهارتی، طی اجرای فنون ورزش کشتی مؤثر باشد.

https://jsmdl.ut.ac.ir/article_35005_1df22132e591f3a478883c4cd9bd37f4.pdf

دانشگاه تهران رشد و یادگیری حرکتی ورزشی 2008-9333 5 1 2013 04 21 The Comparison of Health-Related Quality of Life between Active and Inactive Cerebral Palsy Boys of Tehran مقایسة کیفیت زندگی مرتبط با سلامتی پسران فلج مغزی فعال و غیرفعال شهر تهران 95 114 35006 10.22059/jmlm.2013.35006 FA علی اکبر جابری مقدم استادیار دانشگاه تهران اکرم ماشا الهی کارشناس ارشد دانشگاه تهران فرهاد قدیری دانشجوی دکتری دانشگاه خوارزمی تهران مسعود سلیمانی کارشناس ارشد مرکز آموزش تربیت بدنی و علوم ورزشی سازمان تربیت بدنی Journal Article 2012 06 19 The aim of the present study was to compare the health-related quality of life between active and inactive boys with cerebral palsy (CP) aged between 13 and 18. For this purpose, out of 150 CP students of guidance and high schools, 28 subjects were selected randomly. The subjects were divided into two groups of active (14 boys) and inactive (14 boys) according to physical activity questionnaire. The kid screen questionnaire with 10 subscales of physical well-being, psychological well-being, mood and emotions, self-perception, autonomy, relationship with parents and home, peer and social support, school environment, social acceptance and financial resources was used to test the proposed hypotheses. The reliability and validity of this instrument was confirmed (p=0.85). Multivariate analysis of variance (MANOVA) was used to analyze the data. The results showed that active cerebral palsy boys have higher health-related quality of life (p<0.05). In subscales, active students were better in physical well-being, mood and emotions, psychological well-being, financial resources and peer and social support than inactive students (P<0.05) but in self-concept, autonomy, social acceptance, school environment and relationship with parents and home, no significant difference was observed between the two groups (P>0.05). The results of this study indicated that positive attitudes of active children towards themselves related to their regular physical activity. هدف از مطالعه حاضر، مقایسه کیفیت زندگی مرتبط با سلامتی پسران فلج مغزی 13 تا 18 ساله فعال و غیر فعال شهر تهران بود. به این منظور، از بین 150 نفر دانش آموز فلج مغزی مقاطع راهنمایی و دبیرستان، 28 نفر به شکل تصادفی انتخاب و بر اساس پرسشنامه فعالیت بدنی در دو گروه فعال (14 نفر) و غیرفعال (14 نفر) طبقه بندی شدند. از پرسشنامه غربالگری کودکان، شامل 10 خرده مقیاس بهزیستی جسمی، بهزیستی روانی، احساسات و خلق و خو، خودپنداره، خودمختاری، روابط با والدین و خانه، حمایت اجتماعی و همسالان، محیط مدرسه، پذیرش اجتماعی و منابع مالی برای آزمون فرضیات استفاده شد، روایی و پایایی این ابزار مورد تأیید قرار گرفت (85/0p=). برای تجزیه و تحلیل داده ها، از تحلیل واریانس چند متغیره استفاده شد. آزمون فرضیه های تحقیق نشان داد، پسران فلج مغزی فعال از کیفیت زندگی مرتبط با سلامتی بهتری برخوردارند (05/0P<). در سطح خرده مقیاس ها نیز افراد فعال در بهزیستی بدنی، احساسات و خلق وخو، بهزیستی روانی، منابع مالی و حمایت اجتماعی و همسالان از پسران فلج مغزی غیر فعال برتر بوده (05/0P<)، اما تفاوت معنی داری بین دو گروه در خرده مقیاسهای خود پنداره، خود مختاری، پذیرش اجتماعی، محیط مدرسه، و روابط با والدین و خانه مشاهده نشد (05/0P>). نتایج تحقیق حاضر نشان داد، دیدگاه مثبت کودکان فعال نسبت به خود ناشی از فعالیت بدنی مستمر بوده است.

https://jsmdl.ut.ac.ir/article_35006_988f5a4aaecbfc5f119446246e199b1e.pdf

دانشگاه تهران رشد و یادگیری حرکتی ورزشی 2008-9333 5 1 2013 04 21 The Effect of Running on Treadmill in Learning, Memory and Motor Activity of Male Rat تأثیر فعالیت کوتاه مدت بر حافظه، یادگیری و فعالیت حرکت موش های صحرایی نر 115 138 35007 10.22059/jmlm.2013.35007 FA علی ثقه الاسلامی دانشجوی دکتری دانشگاه تهران محمود شیخ دانشیار دانشگاه تهران ناصر نقدی استاد انستیتو پاستور دانشگاه تهران الهه عرب عامری استادیار دانشگاه تهران نبی اله نامور اصل استادیار دانشگاه تهران Journal Article 2012 02 06 It is important for people to improve cognitive and motor performance. The purpouse of this study was to investigate the effect of running on treadmill in spatial memory and learning and motor performance. 24 Albino-Wistar healthy male rats were randomly divided into control and activity groups. Activity group ran 7 days on treadmill (speed 22m/min 30 minutes a day). After the end of activity period, Morris Water Maze and open-field tests were done to respectively assess spatial learning and motor performance. It was used latency time, and distance moved to find platform to assess spatial learning, and distance moved, mobility duration, and movement speed to assess motor activity. It was used SEM±M and analyze variance (2groups*3days) and independent-t tests to analyze data.Results indicated that In spatial learning, activity group was significantly better in acquisition (distance moved F2,44=6/578 p=0/003 and latency time F2,44=10/550, p=0/000 ), probe (time spend in target quarter t22=2/534 , p=0/019), and retrieval tests (distance moved t22=2/651, p-0/015) than control group. In motor activity there was no significant difference between two groups.The results of this study show that the forced running of rats on treadmill for a week can improve learning and memory. افزایش عملکرد شناختی و حرکتی از اهداف مهم است. هدف از این تحقیق، بررسی تاثیر دویدن روی تریدمیل بر یادگیری فضایی و فعالیت حرکتی رت های نر بود. به این منظور 24 رت نر سالم از نژاد آلبینو- ویستار به طور تصادفی در دو گروه کنترل و فعالیت قرار گرفتند. رت های گروه فعالیت، به مدت یک هفته به فعالیت شدید (دویدن روی تریدمیل) پرداختند. پس از پایان دورة فعالیت، آزمون های ماز آبی موریس و open-field، به ترتیب برای سنجش یادگیری فضایی و فعالیت حرکتی رت ها استفاده شد. شاخص های مدت زمان تاخیر و مسافت طی شده تا پیدا کردن سکی پنهان برای سنجش یادگیری و حافظة فضایی و شاخص های مسافت طی شده، مدت زمان حرکت و سرعت حرکت برای سنجش فعالیت حرکتی رت ها استفاده شد. برای توصیف آماری متغیرهای تحقیق از میانگین و خطای معیار میانگین (SEM±M) و برای تحلیل استنباطی داده ها در روزهای اکتساب از آنالیز واریانس مرکب (2: گروه × 3: روزهای اکتساب) و t مستقل استفاده شد. در عملکرد شناختی، گروه فعالیت در آزمون های اکتساب (شاخص های مسافت طی شده برای یافتن سکو (578/6=44و2F، 003/0= P) و مدت زمان تاخیر در یافتن سکو (550/10=F2,44، 000/0=P) و در آزمون بدون سکو ( probe ) شاخص زمان سپری شده در ربع هدف (534/2=22t، 019/0=P) و در یادداری شاخص مسافت طی شده برای یافتن سکو (651/2=22t،015/0= P) بطور معنی داری بهتر بودند، ولی در شاخص های فعالیت حرکتی، دو گروه تفاوت معنی داری نشان ندادند. یافته ها نشان داد که یک دوره فعالیت کوتاه مدت به طور معنی داری موجب بهبود یادگیری فضایی می شود، ولی بر فعالیت حرکتی رت های نر اثر معنی داری ندارد.

https://jsmdl.ut.ac.ir/article_35007_e63575d243901667b056cf91bdad310f.pdf

دانشگاه تهران رشد و یادگیری حرکتی ورزشی 2008-9333 5 1 2013 04 21 The Effect of Individuals’ Perception of Type of Task on Determination of Contextual Interference Levels تأثیر ادراک افراد از نوع تکلیف بر انتخاب سطوح تداخل زمینه ای 139 154 35008 10.22059/jmlm.2013.35008 FA رزا رهاوی استادیار دانشگاه یزد زهرا استیری استادیار دانشگاه حکیم سبزواری Journal Article 2012 06 26 The aim of this research was to determine the effect of contextual interference derived from self-regulation practice with regard to type of task on acquisition and retention of tracking tasks with an emphasis on meta-cognition hypotheses (cognition and meta-cognition phenomena). For this purpose, 24 right handed male and female students of Yazd University (mean age: 22± 1.7) were selected via self-regulation questionnaire as high self-regulated subjects. They were randomly assigned to two different groups: simple tracking (n=12) or complex tracking (n=12). The method was quasi-experimental. The tracking tasks used in this study were designed by software whose aim was tracking with highest speed and lowest error. The movement time and movement error (click) as well as the number of pattern switches were assigned as scores in different groups. The subjects practiced 8 blocks of 16 trails per session; then, they participated one block of 16 trials in the immediate and delayed (after 72 hours) retention phases. The data were analyzed by ANOVA with repeated measures and t test in acquisition phase and retention tests. Results showed no significant difference between the two groups in two types of tasks in acquisition and immediate and delayed retention phases of movement time. A significant difference was observed in movement error in the acquisition phase (P<0.05) while this difference was not observed in immediate and delayed retention phases. There was a significant difference between the groups in the two types of tasks in the acquisition phase of the number of pattern switches, that is, the complex tracking group asked for lower number of pattern switches. Also, t test results showed a significant difference between the first and eighth block of simple tracking task to compare the number of pattern switches while no significant difference was observed in the complex tracking task. Thus, the finding suggested that self-regulated subjects with a perception of task complexity created levels of contextual interference and then reduced it through continuing the practice. هدف از اجرای این تحقیق، بررسی میزان تداخل حاصل از شیوة تمرینی خودتنظیم با توجه به نوع تکلیف بر اکتساب و یادداری تکالیف ردیابی موقعیتی، با تاکید بر آزمون نظریه های فراشناختی (پدیده های شناختی و فراشناختی) است. به این منظور 24 دانشجوی راست دست دختر و پسر دانشگاه یزد که به لحاظ مقیاس پرسشنامة ظرفیت خودتنظیمی (SRQ)، از ظرفیت بالای خودتنظیمی برخوردار بودند، به صورت تصادفی به 2 گروه تکالیف ردیابی موقعیتی ساده و پیچیده با مشخصات تجربی 12 نفر (در هر گروه) با میانگین سنی 7/1± 22 سال تقسیم شدند. روش تحقیق، نیمه تجربی بود. تکلیف مورد استفاده در این تحقیق، نوعی تکلیف ردیابی موقعیتی است که به صورت نرم افزاری طراحی شده و هدف از اجرای آن ردیابی موقعیتی مسیر با سرعت ممکن و حداقل خطاست. معیارهای اکتساب تکلیف زمان حرکت، خطای حرکت و تعداد تغییر الگو منظور شد. آزمودنی ها در مرحلة اکتساب 8 بلوک 16 کوششی را تمرین کردند، سپس در مرحلة یادداری فوری و مرحلة یادداری تأخیری (پس از 72 ساعت) یک بلوک 16 کوششی را تمرین کردند. داده ها از طریق آزمون تحلیل واریانس با اندازه های تکراری و t مستقل به ترتیب برای مرحلة اکتساب و آزمون های یادداری استفاده شد. نتایج نشان داد تفاوت معنی داری بین گروه های تمرینی خودتنظیم در دو نوع تکلیف در مرحله اکتساب و یادداری فوری و تأخیری زمان حرکت وجود ندارد. درحالی که این تفاوت در رابطه با خطای حرکت در مرحلة اکتساب مشاهده شد (05/0 P<)، در مرحلة یادداری فوری و تأخیری مشاهده نشد. بین گروه های تمرینی خودتنظیم در دو نوع تکلیف در مرحلة اکتساب در مورد تعداد تغییر الگو تفاوت معنی داری مشاهده شد؛ به عبارتی گروه تمرینی تکلیف ردیابی موقعیتی پیچیده تعداد تغییر الگوی کمتری را خواستار بودند. همچنین نتایج تحلیل آزمون t مستقل برای مقایسة تعداد تغییر الگو در بلوک اول و بلوک هشتم از تکالیف ردیابی موقعیتی ساده تفاوت معنی داری نشان داد، ولی برای تکالیف ردیابی موقعیتی پیچیده تفاوت معنی داری مشاهده نشد. این یافته نشان می دهد افراد خودتنظیم با توجه به درکی که از نوع تکلیف دارند، سطوحی از تداخل زمینه ای را ایجاد می کنند و سپس با ادامة تمرین میزان تداخل زمینه ای را کاهش می دهند.

https://jsmdl.ut.ac.ir/article_35008_8c6a2244f9621d57e99dcdddde8e31c7.pdf