نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 کارشناسی ارشد، دانشکدة علوم ورزشی، دانشگاه اراک، اراک، ایران

2 دانشیار، دانشکدة علوم ورزشی،دانشگاه اراک، اراک، ایران

3 دکتری تخصصی، دانشکدة تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران

چکیده

مقدمه و هدف: مطالعه حاضر با هدف ‏تاثیر تمرینات چشم ساکن بر تصمیم‌گیری، رفتار خیرگی و یادگیری مهارت سرویس تنیس انجام ‏گرفت. ‏
روش: در این پژوهش نیمه تجربی که با طرح پیش آزمون- پس آزمون با دوره پیگیری 14 روزه ‏انجام گرفت، 30 تنیس‌باز مرد مبتدی مجموعه خانه اصفهان با دامنه سنی 20 تا 30 به صورت در ‏دسترس انتخاب و در 2 گروه 15 نفری تمرینات چشم ساکن و کنترل قرار گرفتند. در مرحله ‏پیش آزمون شرکت‌کنندگان اقدام به اجرای 12 سرویس تنیس نمودند که رفتار خیرگی شرکت-‏کنندگان در حین عمل نیز اندازه‌گیری شد. همچنین توسط دوربین گوپرو سرویس شرکت-‏کنندگان جهت اندازه‌گیری تصمیم‌گیری ضبط گردید. علاوه بر این، عملکرد شرکت‌کنندگان نیز ‏توسط محقق ثبت گردید. سپس گروه‌ تجربی به مدت 8 هفته و هر هفته 3 جلسه و هر جلسه 30 ‏دقیقه به اجرای تمرینات مورد نظر پرداختند. در طول این دوره، گروه کنترل به اجرای فعالیت‌های ‏روزمره خود پرداختند. پس از پایان 24 جلسه تمرین مرحله پس آزمون، و دو هفته بعد از اخرین ‏جلسه مرحله یادداری همانند مرحله پیش آزمون اجرا شد. داده‌های به دست آمده توسط آزمون ‏تحلیل ورایانس با اندازه‌گیری تکراری تحلیل شد. ‏
یافته‌ها: نتایج نشان داد که تمرینات چشم ساکن بر بهبود تصمیم‌گیری، افزایش طول دوره چشم ‏ساکن و افزایش عملکرد سرویس تنیس تاثیر معنی‌داری می‌باشد (05/0>‏P‏).‏
نتیجه گیری: نتایج این مطالعه از فرضیه پیش‌برنامه‌ریزی مبنی بر اهمیت برنامه‌ریزی و انتخاب ‏پاسخ صحیح حمایت می‌کند.‏

کلیدواژه‌ها

عنوان مقاله [English]

The Effect of Quiet Eye Training on Decision ‎Making, Gaze Behavior and Tennis Service ‎Skill Learning

نویسندگان [English]

  • Niloufar Zamani Fard 1
  • Daryoush Khajavi 2
  • Ahmad Ghotbi Varzaneh 3

1 MSc, Sports Sciences Faculty, University of Arak, Arak, Iran

2 Associated Professor, Sports Sciences Faculty, University of Arak, Arak, Iran

3 PhD, Faculty of Physical Education and Sports Sciences, University of Tehran, Tehran, Iran

چکیده [English]

Introduction and Purpose: the current study was to ‎examine the effect of quiet eye training on decision making, gaze behavior and ‎tennis service skill learning.‎
Methods: In this semi-experimental study, which was performed with a pre-test-‎post-test design with a 14-day follow-up period, 30 novices male tennis players of ‎Isfahan House with an age range of 20 to 30 were selected and those located in ‎quiet eye training and control groups. In the pre-test phase, the participants ‎performed 12 tennis services, which also measured the participants' gaze behavior ‎during the operation. Participants' service was also recorded by GoPro camera to ‎measure decision making. In addition, participants' performance was recorded by ‎the researcher. Then, the experimental group performed the desired exercises for 8 ‎weeks, 3 sessions per week and 30 minutes per session. During this period, the ‎control group performed their daily activities. At the end of 24 practice sessions, the ‎post-test phase, and two weeks after the last session, the retention phase was ‎performed as the pre-test phase. Data were analyzed by repeated measures analysis ‎of variance.‎
Results: The results showed that quiet eye training have a significant effect on ‎improving decision making, increasing the length of the quiet eye period and ‎increasing the performance of the tennis service (P <0.05).‎
Conclusion: The results of this study support the pre programming hypothesis that ‎the importance of planning and choosing the correct answer.‎

کلیدواژه‌ها [English]

  • Gaze training
  • quiet eye
  • decision making
  • pre programming hypothesis
  • tennis