رشد و یادگیری حرکتی ورزشی

چکیده زمینه: یکی از اهداف اصلی علوم ورزشی، بررسی تاثیر متغیرهای مختلف به منظور به حداکثر رساندن نتایج تمرین و دستیابی به عملکرد مطلوب است.
هدف: هدف پژوهش بررسی تأثیر ارائه نمایش به دو شیوه خودکنترلی و مربی‌کنترلی بر تغییرپذیری هماهنگی، نرمی حرکت و یادگیری مهارت تابِ زیرپارالل در ژیمناستیک بود.
روش پژوهش: 29 ژیمناست‌های پسر مبتدی ۱۰ تا ۱۲ سال به‌صورت هدفمند انتخاب و به‌طور تصادفی در سه گروه خودکنترلی، جفت‌شده و مربی‌کنترلی قرار گرفتند. در مرحله اکتساب، همه گروه‌ها تکلیف تاب زیرپارال را در ۱۲ بلوک ۵ کوششی (در مجموع ۶۰ کوشش) به‌صورت عملی اجرا کردند. پس از هر بلوک، نمایش الگو از حرکت صحیح به شرکت‌کنندگان ارائه شد. تفاوت اصلی بین گروه‌ها در زمان‌بندی مشاهده الگوی حرکت بود. پس از پایان جلسات تمرین، آزمون‌های اکتساب و یادداری انجام شد. روانی حرکت و تغییرپذیری هماهنگی الگوی تاب زیرپارال با استفاده از سیستم Motion Capture ارزیابی گردید. داده‌ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس مرکب مورد بررسی قرار گرفت.
یافته‌ها: نتایج نشان داد که همه گروه‌های تمرینی، صرف‌نظر از نوع مداخله، در متغیرهای تغییرپذیری هماهنگی، شاخص نرمی حرکت و عملکرد تاب زیرپارال بهبود معناداری داشتند. مقایسه بین گروهی نشان داد که گروه خودکنترلی در مقایسه با دو گروه دیگر، به‌طور معناداری در متغیرهای عملکرد، تغییرپذیری هماهنگی و شاخص نرمی حرکت برتری دارد (p < 0.05).
نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان داد که به‌کارگیری روش خودکنترلی می‌تواند منجر به نتایج مطلوب‌تری در یادگیری مهارت تاب زیرپارال کودکان شود؛ بنابراین، استفاده از این روش به ورزشکاران و مربیان توصیه می‌گردد.

چکیده زمینه: ترغیب به فعالیت بدنی بدلیل پیامدهای سلامتی متعدد، تاثیر بر کیفیت زندگی و صرفه‌جویی قابل توجه در هزینه‌های بستری و مراقبت‌های بهداشتی در میان افراد مسن، یک اولویت مهم بهداشت عمومی در سراسر جهان است. اخیرا، سواد بدنی، مفهومی برای حمایت از مشارکت و حفظ فعالیت‌بدنی سالمندان معرفی شده است.
هدف: هدف از پژوهش حاضر، تعیین روایی و پایایی نسخة فارسی مقیاس سواد بدنی ادراک شده برای سالمندان (PPL-EQ) بود.
روش پژوهش: پژوهش حاضر از نوع توصیفی-همبستگی بود. بدین منظور 408 زن و مرد سالمند، نسخة فارسی مقیاس سواد بدنی ادراک شده سالمندان را تکمیل کردند. ابتدا با استفاده از روش باز ترجمه، صحت ترجمة نسخة فارسی پرسشنامه تأیید شد و در ادامه برای تعیین روایی سازة پرسشنامه از تحلیل عامل تأییدی مبتنی بر مدل‌یابی معادلات ساختاری و برای تعیین همسانی درونی از ضریب آلفای کرونباخ استفاده شد. همچنین برای پایایی زمانی سؤالات، از همبستگی درون طبقه‌ای با روش آزمون- آزمون مجدد استفاده شد.
یافته‌ها: نتایج نشان داد که شاخص نیکویی برازش و شاخص برازش تطبیقی مطلوب می‌باشد. پایایی زمانی و ضریب آلفای کرونباخ برای خودکارآمدی و ابعاد آن بالای 7/0 (مقدار شاخص قابل‌قبول بودن) به‌دست آمد.
نتیجه‌گیری: بر اساس نتایج، نسخة فارسی مقیاس سواد بدنی ادراک شده برای سالمندان از روایی سازه و پایایی درونی و زمانی مطلوب و قابل قبولی برخوردار است و می‌توان از آن به عنوان ابزاری روا و پایا برای ارزیابی سواد بدنی سالمندان ایرانی استفاده کرد.

چکیده مقدمه: معیارهای عینی به‌منظور سنجش عملکرد به‌رغم محدودیت‌های ذاتی در رشد، یادگیری حرکتی و روانشناسی ورزش به‌طور گسترده استفاده می‌شوند. با توجه به محدودیت ابزارهای ارزیابی عملکرد در ورزش‌های تیمی، هدف پژوهش تعیین روایی و پایایی نسخة فارسی پرسشنامة عملکرد ادراک‌شده در ورزش‌های تیمی (PPTSQ) بود.
روش پژوهش: تحقیق حاضر از نوع مطالعات زمینه‌یابی بود. نمونة آماری 100 نفر از ورزشکاران حرفه‌ای (52 زن و 48 مرد) رشته‌های ورزشی تیمی 18 تا 32 ساله بودند که به روش نمونه‌گیری در دسترس و هدفمند در پژوهش حاضر شرکت کردند. ابتدا با استفاده از روش بازترجمه، صحت ترجمة نسخة فارسی پرسشنامه تأیید شد و در ادامه برای تعیین روایی سازة پرسشنامه از تحلیل عامل تأییدی مبتنی بر مدل‌یابی معادلات ساختاری و برای تعیین همسانی درونی از ضریب آلفای کرونباخ استفاده شد. تحلیل‌های آماری با استفاده از نرم‌افزار لیزرل نسخة 8/8 انجام گرفت.
یافته‌ها: نتایج نشان داد که مدل مرتبة اول از نظر شاخص‌های آماری (0/079=RMSEA) برازش دارد که گواه روایی سازة این پرسشنامه به فارسی است. مدل مرتبة دوم نیز روایی مؤلفه‌های سازندة این پرسشنامه را تأیید کرد (0/073=RMSEA). ضریب آلفای کرونباخ (0/92=α) و همبستگی درونی آزمون مجدد (0/92=α) گواه پایایی پرسشنامه بود.
نتیجه‌گیری: بر اساس نتایج، مقیاس فارسی پرسشنامة عملکرد ادراک‌شده در ورزش‌های تیمی از روایی سازه و پایایی درونی مطلوب و قابل قبولی برخوردار است و می‌توان از آن به‌عنوان ابزاری روا و پایا استفاده کرد.

چکیده مقدمه: واکنش‎پذیری به استرس زمینه‎ساز تفاوت‎های فردی در پاسخ‎های ذهنی، عاطفی و فیزیولوژیکی به موقعیت‌های استرس‌زا بوده و نشانگری معتبر برای پیامدهای نامطلوب سلامت فعلی و آینده است. با وجود اهمیت موضوع واکنش‎پذیری به استرس و تبعات آن، محاسبۀ فیزیولوژیکی مرسومِ واکنش‎پذیری زمان‎بر، پرهزینه و تهاجمی است. هدف پژوهش، تعیین روایی و پایایی نسخۀ فارسی مقیاس واکنش‎پذیری به استرس ادراک‌شده در ورزشکاران نوجوان بود.
روش پژوهش: پژوهش حاضر از نوع توصیفی-همبستگی بود. نمونۀ آماری 290 نفر از ورزشکاران (130 دختر و 160 پسر) رشته‎های ورزشی مختلف با دامنۀ سنی 12 تا 20 سال بودند که با روش نمونه‎گیری در دسترس در پژوهش حاضر شرکت کردند. ابتدا با استفاده از روش بازترجمه، صحت ترجمۀ نسخۀ فارسی پرسشنامه تأیید و در ادامه برای تعیین روایی ساز پرسشنامه از تحلیل عامل تأییدی مبتنی بر مدل­یابی معادلات ساختاری و برای تعیین همسانی درونی از ضریب آلفای کرونباخ استفاده شد.
یافته‌ها: نتایج نشان داد که شاخص نیکویی برازش و شاخص برازش تطبیقی بالاتر از 0/90 است. ضریب آلفای کرونباخ برای مقیاس واکنش‎پذیری به استرس ادراک‌شده در ورزشکاران نوجوان و ابعاد آن بالای0/7 (مقدار شاخص قابل ‌قبول بودن) به‌دست آمد.
نتیجه­گیری: بر اساس نتایج، مقیاس فارسی واکنش‎پذیری به استرس ادراک‌شده در ورزشکاران نوجوان از روایی سازه و پایایی درونی مطلوب و قابل قبولی برخوردار است و می‎توان از آن به‌عنوان ابزاری روا و پایا استفاده کرد.

چکیده مقدمه: با وجود اهمیت قضاوت‌های داوری و حساسیت نقش داوران در برگزاری رقابت‌های ورزشی و تأثیر تصمیمات داوران بر نتیجۀ بازی، پژوهش‌های اندکی دربارۀ جنبه‌های مختلف حرفه‌ای و شغلی داوران انجام گرفته است. هدف از پژوهش حاضر، تعیین روایی و پایایی نسخة فارسی مقیاس خودکارامدی در داوران بود.
روش پژوهش: پژوهش حاضر از نوع توصیفی-همبستگی بود. بدین‌منظور 228 داور در رشته‌های تیمی و انفرادی نسخة فارسی مقیاس خودکارامدی در داوران را تکمیل کردند. ابتدا با استفاده از روش بازترجمه، صحت ترجمة نسخة فارسی پرسشنامه تأیید شد و در ادامه برای تعیین روایی سازة پرسشنامه از تحلیل عامل تأییدی مبتنی بر مدل‌یابی معادلات ساختاری و برای تعیین همسانی درونی از ضریب آلفای کرونباخ استفاده شد. همچنین برای پایایی زمانی سؤالات، از همبستگی درون‌طبقه‌ای با روش آزمون- آزمون مجدد استفاده شد.
یافته‌ها: نتایج نشان داد که شاخص نیکویی برازش و شاخص برازش تطبیقی بالاتر از (0/90) است. پایایی زمانی (0/76) و ضریب آلفای کرونباخ برای خودکارامدی و ابعاد آن بالای 0/7 (مقدار شاخص قابل ‌قبول بودن) به‌دست آمد.
نتیجه‌گیری: براساس نتایج، نسخة فارسی مقیاس خودکارامدی در داوران از روایی سازه و پایایی درونی و زمانی مطلوب و قابل قبولی در بین داوران رشته‌های تیمی و انفرادی برخوردار است و می‌توان از آن به‌عنوان ابزاری روا و پایا برای ارزیابی خودکارامدی داوران ایرانی استفاده کرد.